Sonuç olarak herhangi bir şeyi düzeltmek zorunda değiliz. Daha iyi hissetme arzusunun özü, arkadaşların dediği gibi “manevi aydınlanma” ya da benim verdiğim adla “manevi gerçeklik”tir.
Dünya hiç fark etmeyebilir
Bir gonca açmazsa
Hatta hiç duraklamaz düşünmek için
Eğer taç yaprakları erken düşerse.
Ama biçimlenen her yaşam
Ya da biçimlenecek olan
Dünyaya küçük bir dokunuştur,
tüm sonsuzluk için.
Hasretini çektiğimiz ufaklıklar
Şimdi buradaydılar ve gittiler
Ama o zaman ekilen sevgi
Hala aydınlatan bir ışık.
Kollarımız boş
Ama kalplerimiz biliyor
Kalbimdeki her atış
Seni hatırlıyor.