Var olan her şeyin, her nesnenin de bir ideası bulunmaktadır. Fakat her şey, ideanın bir kopyası olmasına rağmen bu benzerlik, varlık hiyerarşisinden aşağıya indikçe azalmakta, yukarıya çıktıkça çoğalmaktadır. İşte bu varlıkların ortasında bulunan kendi çapında bir mikro kozmos olan insan idesi, ruhunun us yanını kullanarak bilgelik, erdem ve sevgi ile Tanrı'ya, idealar dünyasına, yüce şeylere yükselmekte, bedensel yanını önemsediğinde ise aşağıya inmekte ve Tanrı'ya benzerliği azalarak Tanrı'dan uzaklaşmaktadır. Böylece Platon, metafizik sisteminin temel dayanağı olan Tanrı'sını yani İyi İdea'sını, her şeyin O'na yöneldiği bir çekim merkezi olarak göstermektedir.