Türk katarları batıya doğru akarken, Azerbaycan Türkleri ve Müslümanlar gözyaşı döküyorlardı. Vagonlara doluşmuş askerler ise geride bıraktıkları tepelere bakamıyorlardı. Çünkü terk ettikleri her tepede şehit olan arkadaşlarını bırakmanın acısı yüreklerini parçalıyordu.