“Saroyan Abi.”
Diyorum ellerini birbirine kenetleyip bana bakıyor.
“İnsan ne zaman evindedir?”
Kendini şöyle bir toparlıyor, etrafına bakıyor, kucağındaki kekiği okşuyor.
“Yüreği nerede genişliyorsa, o zaman evindedir. ”
Dünya, gitgide uzaklaştığım ve gereksiz görünen eski, işe yaramaz bir eşya gibiydi âdeta. Bir sandalye, tozlanmış ve üflesen o toza bulanacağın bir sandalye, evet tam olarak bu.