Belli bir süre sonra anladım, herkesi memnun etmek benim işim değil. Benim işim; kendimce yaşamak kendimi memnun etmek. En sonunda da köşeme çekilip ölümü beklemek...
Yarım saatir durmadan yürümeme rağmen kafamı toparlayamamıştım. Şimdi nereden çıktı bu aşk? Hayatımda her şeyi yoluna koyacaktım ben. Ne kadar unutmaya ve âşık olmamaya dirensem de beceremiyordum. Zehir gibi her zerremi sarıp sarmalamıştı aşk denen şu illet. Benim de kaderim bu demek ki. Hayatımla kumar oynadım ve aşk ile cezalandırılıyorum.