Levent Özübek

Levent Özübek

Çevirmen
8.5/10
34 Kişi
·
62
Okunma
·
0
Beğeni
·
53
Gösterim
Yazara henüz alıntı eklenmedi.
213 syf.
·Beğendi·10/10
Hər insanın bir qəhrəmanı vardır. Elə bir qəhrəman ki, düşüncələrini, arzularını, sevinclərini, xəyallarını, ağrılarını, xəyal qırıqlıqlarını, qısaca özünü tapdığı, onun bütün hisslərini öz hissləri kimi yaşadığı bir qəhrəman... Oxuduğu yüzlərlə əsərin içində hər insanın seçdiyi, xüsusi dəyər verdiyi və özü üçün şedvr elan etdiyi yeganə bir əsəri vardır... Bu günə qədər sayını itirəcək qədər çox əsər oxumuşam... Sevdiyim çox əsər olub, təsirləndiyim, göz yaşlarına boğulduğum, təsirindən günlərlə çıxa bilmədiyim çox əsər... Ancaq bütün bu hisslərin pik nöqtəsini mənə yaşadan yeganə bir əsər var ki, o mənim şedvrimdir. Kimlərinə görə bəsit, kimlərinə görə mənasız, kimlərinə görəsə normal sayılan bir əsərdən danışıram sizə... Söhbət “Ovod” əsərindən gedir. Əminəm ki, çoxlarınız bu əsəri oxumusunuz və əminəm ki, onu sevənlər daha çoxdur, nəinki sevməyənlər. Mənimçün isə sevmək sözü bu əsər üçün ifadə olunacaq sözlərin ən sadəsidir. Çünki mən bu əsəri sadəcə oxumamışam, yaşamışam, hər kəlməsini, Ovodun yaşadığı bütün hissləri onunla bərabər yaşamışam... Bu əsərdən hər danışanda, hardasa söhbət düşəndə içimdə dərinlərdə gizlənmiş ağrılar çıxır ortaya. Qeyri – iradi göz yaşlarıma hakim ola bilmirəm. Beləliklə, bu gün sizə Ovodu - Artur Bertonu mənim gözlərimdən, mənim pəncərimdən tanıtmağa çalışacam.
Əsər Etel LilyenVoyniç tərəfindən yazılmış, 1897 – ci ildə ABŞ-da nəşr olunmuşdur. Bu əsər xanımın ideyaları, inqilabçı ruhu ilə səsləşir. Əsərdə “Gənc İtaliya” inqilabçı təşkilatının fəaliyyəti öz əksini tapmışdır. Əsəri yazarkən xanım Voyniç məhşur İtalya inqilabçıları Cüzeppe Madzini, Cüzeppe Haribaldinin həyatından da bəhrələnmişdir. Bu anlamda əsəri bioqrafik əsər də hesab etmək olar. Məncə, bu əsərin təsir gücünü artıran ən böyük səbəblərdən biridir.
Əsərin qəhrəmanı 19 yaşlı Artur Bertondur. Artur xarakter etibarilə çox saf, sadə, həssas, inanclı bir insandır. O, anasını yenicə itirib və bu, onunçün çox böyük itkidir. Çünki həyatda ən dəyər verdiyi 3 insandan biri idi anası. Bu itkinin ağrısını azca da olsa xəfiflətmək üçün qəlbən bağlı olduğu ruhani atası Montenlliyə sığınır, bütün boş vaxtlarını onunla ruhani seminariyasında keçirir.

Artur “Gənc İtaliya” təşkilatının üzvüdür. Bu təşkilat İtaliyanı düşmən müstəmləkəsindən azad tmək üçün yaradılmışdır və gizli fəaliyyət götərir. O, artıq təşkilatın gizli təşkil edilmiş yığıncaqlarında iştirak edir və burada öz məktəb yoldaşı Cemma ilə qarşılaşır. Artur Cemmanı gizli – gizli sevir. Qəribəsi də budur ki, Artur da, Cemma da ingilis olmaqlarına baxmayaraq məhz İtaliyanın azadlığı üçün mübarizəyə qoşulublar. Təşkilatın toplatılarının birində çox önəmli bir tapşırığın Artura deyil də, digər bir üzvə - Bollaya tapşırılması Arturun içdən – içə qısqancılığına səbəb olur. Lakin o tezliklə öz səhvini anlayır və günahlarını etiraf etmək üçün ruhani seminariyasına gedir. Ancaq artıq Montenelli burda yoxdur və Artur günahlarını, Bollaya qarşı qısqanclıq hissindən keçirdiyi vicdan əzabını yeni keşişə etiraf etməli olur. Bütün hadisələr də bundan sonra başlayır. Çünki Artur özü də bilmədən çox böyük təşkilati sirrin üstünü açmışdır. Arturun həbs olunması, həyatı ilə bağlı öyrəndiyi yeni sirlər onun bütün inanımını sarsıdır və ən dəhşətlisi də budur ki, ona yalan söyləyənlər bu dünyada ən çox inandığı insanlar – anası və Montenelli idi. Arturun Monteneliyə dediyi “Mən sizə Allaha inanan kimi inanırdım, amma siz ömrüm boyu mənə yalan demisiniz” sözləri onun nə qədər böyük xəyal qırıqlığı yaşadığını sübut edir. Bu ağır əzab, keçirdiyi dəhşətli sarsıntı onu yanlış qərarlar verməyə təhrik edir. 19 yaşlı bir gəncdən kim məntiqli davranış gözləyə bilər ki, üstəlik, belə bir vəziyyətdə?!. Həyatın çirkin üzüylə bağlı heç bir təsəvvürü olmayan, bu günə kimi sadəcə naz-nemətlə böyüyən, heç bir çətinlik görməyən bir gənc qarşısına çıxan ilk gəmiylə uzaqlara gedir. Arturun bu gəmiyə necə düşməsini oxuyanlar bilir, oxumayanlar isə mütləq oxusunlar və onda qaranlıq bütün məqamları özləri öyrənəcək, Arturu mütləq başa düşəcəklər. Artur məqsədinə çatmışdır, hər kəs onun öldüyünü düşünür. Beləliklə, dəhşətli bir yalan və saf bir inam təcrübəsiz bir gənci – Arturu - Ovoda (Mozalana) çevirmişdir. Arturun yoxa çıxdığı uzun illər başına daha dəhşətli hadisələr gəlir, hər addımda insanların vəhşilikləri, iyrəncliklərilə qarşılaşır, üst – üstə ağır fiziki və mənəvi əzablar yaşayır, ancaq məğlub olmur. İllər sonra Ovod kimi geri qayıdan Arturun keçmişiylə üzləşməsi, Cemma və Montenelli ilə qarşılaşması çox dəhşətli olur. Ancaq bunun da öhdəsindən gəlir. Çünki artıq o həyatı öyrənmişdir, ətrafında gördüyü çirkinliklərlə əylənəcək qədər, onlara qarşı mübarizə aparacaq, insanların mənəvi qüsurlarını üzlərinə çırpacaq qədər güclüdür, üstəlik inqilabın hərəkətverici qüvvəsidir... Ancaq qəlbindəki yaralar hələ də dəhşətli əzab verir ona. Arturu daha yaxından tanımaq onun əzablarına birbaşa şahid olmaq istəyənlər əsəri öz dilindən oxumalıdırlar. Əminliklə deyirəm ki, bütün bunlara biganə qala bilməyəcəklər... Arturun şəxsiyyəti, iradəsi, mübarizəsi, əqidəsi uğrundan ölümü belə gözə alması hər insanın, hətta hər inqilabçının bacaracağı xarakterik xüusiyyətlər deyil. Ona görə də Artur qəhrəmandır, öhdəsinə götürdüyü hər işi layiqincə yerinə yetirən bir qəhrəman. Sadəcə tək bir dəfə məğlubiyyətə uğrayaraq ki, bunun səbəbi ətrafındakıların hamısına sirr qalır. Bu səbəbi mən açıqlamayacam, mənə elə gəlir ki, bu əsərin sehrini tamam itirər. Sadəcə oxumağı tövsiyə eləyirəm dönə - dönə...
Bu günə qədər sayını itirdiyim yüzlərlə əsər oxumuşam, təsirləndiyim, oxuyub da göz yaşlarına boğulduğum, yaralandığım yüzlərlə əsər, ancaq heç biri Ovodun mənə yaşatdığı sarsıntıları yaşatmayıb. Ovodu sizə anlatmağa hardan başlayım, necə başlayım, nədən başlayım bilmirəm. Yazdıqlarım o qədər mənasızdır ki, onun ağrılarının, acılarının yanında... Arturu anlamaq üçün onun yaşadıqlarını onunla bərabər yaşamalısan. Onun əzablarını öz əzablarınmış kimi dərindən hiss eləməli, dərindən yaralanmalı, bütün bunların öhdəsindən gələ bilmək üçün isə ən azı onun qədər güclü olmalısan... Əsəri artıq neçənci dəfə oxuduğumun sayını itirmişəm. Təkcə keçən il azı 6 dəfə yenidən oxudum bu əsəri və hər dəfəsində eyni ağrıları, eyni əzabları, eyni üsyankar ruhu yaşadım. Bütün bunlarla barışmaq çox ağır idi mənimçün... Hələ də barışdığımı söyləyə bilmərəm. Dəfələrlə oxumağıma rəğmən hər dəfəsində eyni hissləri ilk dəfə oxuyurmuşam kimi yaşadığım yeganə əsərdir Ovod. Əsər haqqında yazdıqlarım isə hiss elədiklərimin 100də 5.i belə deyil...
Sonda isə əsərdən sevdiyim sitatları paylaşmaq istəyirəm...

*** Həqiqət zəncirdə saxlanmalı köpəkdir.
***Bizim hər birimizin insanlıq ləyaqəti müxtəlif yollarla tapdalanır.
***Əgər həmişə cilov dartılarsa, dinc at da şahə qalxar.
***Yaxşı məqsəd üçün dalaşmaq – həyatın cöhvəridir.
***Yolun ortasına qoyulan daşın da ən yaxşı niyyətləri ola bilər, amma buna baxmayaraq yenə də ortalıqdan yığışdırmaq lazımdır.
***Axı ürək laldır. O səsini çıxara, qışqıra bilmir. O elə həmişə dözməlidir, dözməlidir, dözməlidir...
***Yalnız ən yaxşı çıxış yoludur deyə ölməyə haqqınız yoxdur
***Sevginizə layiq olan qadın... Ona hər gün rast gəlmək olmur.
***Mən öz payıma düşən işi yerinə yetirdim. Ölüm hökmüm də sübut edir ki, bu iş ləyaqətlə yerinə yetirilmişdir.
***Mənim bildiyim ən öldürücü silah varsa, o da gülüşdür.
***Məni vəhşi ölkələrin təbii gözəlliyindən daha çox oradakı tam azad həyat cəlb edir.
***Məncə, hökumətin öhdəsindən gəlmək hələ öz-özlüyündə bir məqsəd deyil, ancaq məqsədə doğru aparan bir vasitədir, bizim başlıca məqsədimiz – insanın insana olan münasibətini dəyişməkdir.
***Soruşma ki, yalan deməsinlər.
***Məsələ daxili zülmətdədir: orada nə ağlamaq, nə diş qıcırtması var, ancaq susmaq... susmaq...
388 syf.
·5 günde·4/10
Hem hikayesi hem de karakterleri aşırı yüzeysel bir kitap olması nedeniyle bir hayalkırıklığı oldu benim için.

Edebi bir eserdense, sanki yazarın tanıdığı bir ailenin hikayesini, üzerine düşünmeden arka arkaya anlatıyormuş gibi bir his oluştu okurken.

Akim amcayı hariç tutarsak, her bir karakter tek boyutlu ve abartılı bir skeçin içindeymiş gibi yaşıyor hayatı. Bu durum da okuyucunun kişilerle bağ kurmasını da doğal olarak zorlaştırıyor.

Tüm bunların üstüne çevirisinde de yer yer ciddi sıkıntılar var kitabın, bazı cümleler boşa düşüyor.

VBKY bastığı için heyecanla başlamıştım ama beklentimin epey altında kaldı.
253 syf.
·Puan vermedi
İkinci Dünya Savaşı sürerken hala fabrikalar çalıştırılmaya çalışılıyor. İleriye yönelik çalışmalar...
Aşklar, beklentiler, talihsizlikler, insanlar arasındaki karmaşık ilişkiler...
Bağlantı kurmakta zorlandım açıkçası. Kitap sıkıcı gelebiliyor. Gene de öğretici paragraflar yok değil.
213 syf.
·2 günde·Beğendi·8/10
Kahramanımız Arthur Burton kendisini Italya'nın bağımsızlık davasina adamistir. Tabii şimdiki zamandan değil 18.yüzyılınson dönemleri.O bir Ingiliz gencidir... Fakat bilmediğimiz gerçek daha sonra onun köklerinin İtalyan olduğudur.Bunu ve diğer bazı gerçekleri öğrendiğinde güvendiği ve sevdiği bir çok kişinin ona yıllardır yalan söylediğidir. Oldukça inançlı gözüpek kalbi tanrı ve insan sevgisi ile dolu Arthur'un hayatı altüst olur. Önce yaşamına son vermeyi düşünsede içindeki öfke buna engel olur. Sanırım biraz da intikam arzusuyla hayatına başka bir yerden bir başlangıç yapar yeni bir Arthur olarak. İsmi ile birlikte bir çok şeyi değiştirip tekrar İtalya'ya döndüğünde bir çok şey ortaya çıkacaktır.
Kitabın başlangıcında yazarın hayatıyla okuduğum bazı durumlar kitabı okumadan bana sevdirdi. Yazarımızın yaşamı baştan aşağı oldukça ilginç.
Diğer yandan kitabı okurken biraz "Monte Kristo kontu " ve birazda aklıma Colleen mc Cullough'nın "Gazap Kuşları" geldi. Bu iki kitabı okuduysanız nedenini anlarsınız zaten.
Tabiki insan burda kendisine bazı sorular yönelterek durumu muhakeme etmeye çalışıyor. Yargılayıcı olmak adına yaptığımız bazı durumlarda diğer yandan da diyorum ki acaba biz olsak başka şekilde mi davranırdık. Burdaki kahramanlarımızdan bir diğeride sevgili rahibimiz Montanelli. En çok beğendiğim yanı bu eserin ordaki inandığı tanrının( isa'nın)devrimci ve humanist özelliği.
Kitap gerçekten oldukça iyi ve okunmaya değer.Trilogy olmasına rağmen türkçede sadece ilk kısmı var . Umarım ilerde diğerlerinide çevirler. Jaguar kitapdan başkası bunu yapamaz derim ben.
204 syf.
·Puan vermedi
Vera Panova'nın Stalin ödüllü kitabı "Yol Arkadaşları", okuduğum en iyi romanlardan birisi oldu. 2. Dünya Savaşı'nın gerçekliği rüzgar gibi suratınıza vuruyor. Parçalanmış vücutlar, yetersiz beslenme, ölüm, umutsuzluk ve her biri farklı karakterdeki onlarca hastanın arasında hayatta kalma ve insanca yaşama mücadelesi veren hastane ekibi. Bu kitabın kahramanları bizlerden birileri. Kimisi hayatının aşkını arıyor, kimisi savaşın ortasında cüretkar olmayı öğreniyor, bazısı da acılarını diğer insanların mutluluklarıyla örtüyor. Hepsinin tek bir ortak noktası var; çelik kadar güçlü iradeleri ve Partiye ve Sovyet halkına olan bağlılıkları. Bu kitap, uzun yıllar aklınızdan çıkaramayacağınız güçlü bir anlatımla yazılmış. Herkesin edinmesi ve okuması dileğiyle.
388 syf.
·219 günde·Beğendi·8/10
Doğa ve insan tasvirlerin bol olduğu , insani ilişkilerin sade ve içtenlikle işlendiği bir kitap.Koşturmacadan uzak çayınızı içerek sakin sakin okuyunuz...
110 syf.
·5/10
“Yazılarımla ahlakı ve verili insan ilişkileri, aşkı ve dini yıkacağım ve hayatımı büyük bir yıkım içinde sona erdireceğim.”
Leonid Andreyev

Kitapla ilgili bir şeyler yazmaya başlamadan önce yazarla ilgili birkaç not vermenin yerinde olacağını düşünüyorum. Leonid Nikolayeviç Andreyev; Rusya’da doğmuş, tanıdığım yazarların çoğu gibi intiharı düşünmüş hatta birkaç kez denemiş (trenin altına atlamak, evlilik teklifi reddedilince kalbine kurşun sıkmak gibi), hukuk fakültesini bitirmiş ama o taraklarda bezi olmamış, Birinci Dünya Savaşı sırasında Almanlara ve savaşa karşı çıkmış, yaşadığı dönemde 1905 ve 1917 Devrimlerini görmüş, 1917 Şubat Devrimini desteklemiş ama Ekim devrimini desteklememiş, devrimden sonra Rusya’dan ayrılarak Finlandiya’ya yerleşmiş ve kısa bir süre sonra da burada yaşamını noktalamış bir insan evladıdır.

Yazarken değişen, daha doğru bir söylemle karakteri yarattıktan sonra onun gibi yaşayıp öyle yazmaya başlayan Andreyev’in (bir dönem Yahudi olduğu, başka bir dönemde de derebeyi olduğu gerçeği) en büyük destekçisi Maksim Gorki’ydi. Gorki’yle tanışmadan önce yazmayı sürdüren ama yazarlıktan para kazanamadığı için yağlıboya portreler satarak geçimini sağlayan Andreyev, Gorki ile anlayış olarak tamamen zıt olmalarına rağmen ölüm töreninde anılarını Gorki’ye okutacak kadar da yakın bir arkadaşlık kurdu. Yazı stili olarak Tolstoy’a benzetiliyordu. Asılan Yedisinin Öyküsü kitabını Tolstoy’a ithaf etmesi ve onu en çok etkileyen eserin Tolstoy’un Neye İnanıyorum? eseri olması da bu benzerliğin bile isteye olduğunun göstergesi olabilir. Yazar olarak doğaüstü konuları yazmayı seviyor, deneysel tiyatro türünde eserler veriyordu. Yaşamı kısa sürdüğü için çok fazla yazamadı.

“Yaşayan bir canlının bilmemesi gereken bir şeyin gölgesi
orada köşede duruyordu ve bu, onun dünyasını karartmaya yetiyordu.”

Andreyev tarafından Tolstoy’a ithaf edilen bu kitap Çarlık Rusya’sında özellikle devrim dönemlerinde sıklıkla görülen idam kararları içinde yaşamaya alışmış olan insanların o günlerdeki durumunu gözler önüne sermek için yazılmıştır diyebiliriz. Kitap on iki bölümden oluşmaktadır. Başta insanların neden idama mahkûm edildiklerine ilişkin verilen kısımlar açıklandıktan sonra diğer bölümlerde ölüme giden insanların içinde bulundukları değişik ruh hallerini yansıtılmaya çalışılmıştır.

“İnsanların asılması işinde bu kadar beşerî ihtimamın ve gayretin gösteriliyor olduğunu, dünyanın en çılgın eyleminin bu kadar basit ve makul bir şekilde yapıldığını düşünmek korkunç bir şeydi.”

Yansıtmaya çalışmış çalışmasına ama bence bu konuda pek başarılı olamamış. Her ne kadar karakterler, olaylar bu duruma uygun verilse, içerisinde bulunulan ortam tam olarak kurgulanmış olsa da çok derinlikli ve detaylı bir dünya yaratılamamış. Oysa kitabı okumaya başladığınızda sizi içine çeken dünya çok hoş bir şey vadediyor, sizi farklı bir serüvene ortak edeceğini söylüyor fakat karakterlerin ruh haline girişler kitabın ortalarından itibaren yüzeysel kalıyor. İdamı bekleyen insanların birbirinden farklı bakış açıları bölüm bölüm verilmiş fakat bunlar yer yer derinlikten yoksun olarak geçilmiştir.

“Ve kendimi öyle özgür hissediyorum ki, sanki hapiste değilim ve tüm yaşamımı geçirdiğim hapishaneden şimdi buraya gelmişim. Ne demek bu?”

Döneminin temasını yansıtmak adına güzel göndermeler içerse de beni tatmin eden bir kitap olmadı. Bu tarz kitapları okumayı seven ve önüme gelen kitabı okuyan birisi olduğum için de bu kadar yüzeysel bulmuş olabilirim ama Victor Hugo’nun Bir İdam Mahkumunun Son Günü’nü okuyan herkesin bu görüşlerime katılacağına eminim. Son olarak bu kitabın diğer dillere yapılan çevirilerine de göz gezdirdikten sonra Türkçe çevirisinin çok çok kötü olduğunu söylemeden geçemeyeceğim.

Leonid Adreyev’in Şeytan’ın Günlüğü, Kızıl Kahkaha gibi kitaplarını okuduktan sonra bu kitabını okursanız umduğunuzu bulamayabilirsiniz. Tabi ki tüm bunlar benim görüşüm. Bu yazı, yazdıklarıma inanıp okuyup okumama kararı almanız için değil en azından kitap hakkında bir görüşünüz olsun diye yazıldı, fazlası değil.

Okumaya devam, devam okumaya.

https://www.bulanikedebiyat.com/...yedisinin-öyküsü

Yazarın biyografisi

Yazar istatistikleri

  • 62 okur okudu.
  • 2 okur okuyor.
  • 56 okur okuyacak.