İrina’nın (Lunaçarski'nin kızı) mesleği bilim gazeteciliğiydi, bu alanda oldukça başarılıydı ama hayattaki gerçek misyonu Lunaçarki’nin, Stalin döneminde itibarını kaybetmesiyle lekelenen hatırasını yeniden alevlendirmeye çalışmaktı. (...) İrina Moskova’daki en beğenilen binalardan birinde yaşıyordu (8 Gorki Caddesi, 53. apartman) (...)İrina’nın dairesi Sovyet standartlarına göre SARAY gibiydi: İrina, kocası ve iki oğlundan oluşan dört kişilik ya da İrina’nın önemsiz bir aile bireyi -bir başka deyişle hizmetçi- gibi davrandığı kayınvalidesi babuşka’yı ve HİZMETÇİYİ de sayarsak ALTI KİŞİLİK BİR AİLE İÇİN SEKİZ ODA. Daireden ARİSTOKRAT bir hava fışkırıyordu, içinde ON SEKİZİNCİ YÜZYILA AİT pek çok şık mobilya ve porselen vardı, tahminen ZENGİNLERİN devrim adına el konulan ve Sovyetler’in ilk yıllarında LUNAÇARSKİ TARAFINDAN ELE GEÇİRİLMİŞ eşyalarıydı. Özellikle altıgen tasarlanmış salon çok etkileyiciydi; raflar sanat objeleriyle doluydu ve İrina kendisini ilk defa ziyarete gelen kişilerle burada görüşürdü (daha sonraki ziyaretlerde, etkileyici yemek salonuna geçiyordunuz ve son durak küçük ve sıradan mutfaktı). Sovyetler’de değil, dünyanın bir başka ülkesinde de görsem bu salon benim için şaşırtıcıydı; daha önce hiç böyle bir yerde bulunmamıştım. Hal böyleyken, İrina evinde SÜREKLİ HİZMETÇİSİ olan tanıdığım ilk kişiydi, gerçi bu Moskova’daki ELİT aileler için alışılmamış bir durum değildi.
Sayfa 107 - Doğan Egmont Yayıncılık, 1.Baskı, 2017, İstanbul.