Hintçe'de mükemmelliğe ulaşmış bir kişiye 'mahatma' denir. Bu da hem büyük ruh hem de büyük nefes anlamına gelir. İncil'deki yaradılış bölümünde,Tanrı'nın yarattığı toprak parçasına ilahi nefesini üflediği ve böylece Adem'i canlı bir ruh yaptığı söylenir.