TONG YABGU...
Devlet başsızdı!
Budun aşsızdı!
Kardeş, kardeşe düşmüş!
Töre ise, ayağa düşmüştü!
Oysa, "Devlet" "Töre" ile yaşardı...
Töre Kağanla, Kağan Devletle, Millet ise yalnızca ve yalnızca "Adalet"le yaşardı...
Töresiz Devlet, Devletsiz Kağan! Ve düşmeye yüz tutmuş kurt başlı bir Gök Sancak!!!
Derken...
Yıldırımların çaktığı, sağanakların ıslattığı, fırtınaların yıktığı ve zelzelelerin de her yeri titrettiği bir günde, bir çocuk doğdu Türkistan'da...
Şaman Balamir, elindeki köslü tuğu havaya kaldırdı ve bir hamlede, doğum otağının önündeki çamurlu toprağa sapladı.
Tuğun toprağa saplandığı anda, kutlu bir yiğidin gözleri açıldı acuna.
Ağlamaktan öte, kükremeyi andıran tüyler ürpertici bir ses çalındı kulaklara.