Kırk kahve içtim görmedim bir hatır, kahvenin adı çıkmış hatır kalpte münhasır.
Merhaba dünya! Ne kadar aydınlıkmışsın. Kusura bakma, acemiyim. Böylesine bir esmeri hüzzam da ilk defa seviyorum.
Bir zamanlar nasıl yaşarım korkusuyla koyarken kafamı yastığa; şimdi yaşama sebebim solumda uyanıyorum.
Vay ki dünya kaç gece bana zehir ettiğin rüyaları şimdi uyanıkken gözlerimin içi gülerek yaşıyorum.
Bir zamanlar gül bahçesinin yanından geçerken kıstığım gözlerimi şimdi bir çift kahve göze kurban ediyorum.
Hayat denilen galeyanda koşmaktan dizlerim titrerken şimdi adım adım milim milim tadını çıkararak yaşıyorum.
Sevmek gözümde sadece laftayken bir aralar şimdi uçan kuşa seviyorum diye fısıldıyorum.
Günler çabuk geçsin de ömür bitsin diye dua ederken şu günlerde ömrüm 22'de kalsın istiyorum.
Ahir hayat ya işte bir tutam siyah saçın beyazlığını görmek için avuçlarımı semaya kaldırıyorum.
Bir zamanlar "Rabbim hayırlısı" diye dua ederken şimdi hayırlısıyla nefes alıp veriyorum.
Şimdi, her nefesimde başka bir nefesin varlığını daha hissediyorum. Meğersem senelerdir geçen her saniye, hayatımın en değerli hazinesiymiş, bilmiyordum.
Hayat ne kadar güzelmiş meğersem, yavaş yavaş öğreniyorum.
Renkler ne kadar da cıvıl cıvıl, kuşlar semaya ne kadar da yakın uçuyormuş yeni yeni görüyorum.
Onunla içilen bir bardak çay bile farklı olur mu? Vallahi de çay değil zemzem içiyorum.
Ben ki o karanlığın içinden çıkıp bu satırları güneşimi selamlayarak yazıyorum.
Bana tüm bunları öğreten sevgili öğretmenim, seni çok seviyorum.
Ha bu arada;
Merhaba dünya! Ne kadar aydınlıkmışsın. Kusura bakma, acemiyim. Böylesine bir esmeri hüzzam da ilk defa seviyorum.
İnsanlarla sohbet etmeye çalışıyorum.
Ne anlattıklarını anlamıyorum.
Ben bir tek senin dilini biliyorum, başka lisan bilmem ki.
Sokakta bir kedi görüyorum.
Gel diyemiyorum.
Çağırdığım sen değilsen benim dilim dönmez ki.