Aç ölmediğimiz zamanlar arzu ediyorum
Biraz senli biraz benli
Altın güneş parıldarken tepede
Ben çocuk olmamak için direniyorum,
Ben
Çocuk ölmemek için direniyorum.
Yaşım 70 lere gelse fark eder mi?
Sanmıyorum
Kendimi uzun gövdeli ağaçlara tırmanırken hayal ediyorum.
En tepesinde ben.
Elimde savaş silahım yok
Gönlümde sevgim var.
Nişan alacak kadar iyi görmüyorum ama,
Kötüyü bilebilecek kadar çocugum.
Aydınlıkla karanlığın sınırında,
Bana sorsalar aydınlıktayız derim,
Daha kötüsüde olmuştur elbet,
Hiç aydınlık görmeyenler için.
Gök kızıllaştığında hava kararacak derler.
Ben yıldız kaydı sanıyorum,
Yıldızlar bir bir üzerime dökülüyor,
Benim hayalim bu
Ama benim hayalim bu değil.
Şâne ger kâkülünün bir teline verse zarar
Çûb-ı şimşâd biten yerleri sûzân ederim.
(Eğer tarak, saçının bir teline zarar verecek olsa
Şimşir ağacı yetişen bütün yerleri yakarım.)
Belli bir bozgun yaşamışız
Her şeye ölüm dadanmış sanki
Kadınlar ki anne olmamak için direniyorlar
Erkekler ki savaşmayı tümden unutmuşlar
Çocuklar zaten hiç çocuk olmuyorlar
Çocukluk kalkmış dünyadan gibi
Her çocuk antik çağ filozoflarından bir kalıntı sanki.