Ama sonra, gözlerimi yumup yatakta kalıyor, bambaşka şeyler düşünüyordum; büyük bir sıkıntım olduğunu, çok kötü, onarılmaz bir şey yaptığımı sanıyordum. Çıkış yolu göremiyor, kendimi dinlemeye korkuyor, uyanmamak, hemen orada ölmek istiyordum...
kendime acıyordum, olay buydu.
و آن بهار، و آن هم سبزرنگ
که بر دریچه گذر داشت با دلم می گفت:
“نگاه کن
تو هیچگاه پیش نرفتی
تو فرو رفتی”
Ve o bahar ve o yeşil renk
Pencereme uğrayıp diyordu gönlüme
“Bak
Sen hiçbir zaman ilerlemedin
Sen dibe battın”