İnsan ise iki tarzda kendine ters düşebilir: Ya vahşî biri olarak, duyguları ilkelerine egemen olursa; ya da barbar biri olarak, ilkeleri duygularını mahvederse. Vahşî, sanatı hor görür ve doğayı, kendinin sınırsız hakimi olarak bilir; barbar, doğayla alay eder ve onun şerefini ayaklar altına alır, ama çoğu zaman kölesinin kölesi olmaya vahşî insandan daha çok devam eder. Kültürlü insan, doğayla dost olur ve doğanın yalnızca keyfîliğine gem vurarak onun özgürlüğüne saygı duyar.