bütün günler birbirine benzediği zaman da insanlar ,güneş gökyüzünde hareket ettikçe,hayatlarında karşılarına çıkan iyi şeylerin farkına varamaz olurlar .
Ağlamak ,uğradığımız felaketlere karşı vücudumuzda kalan son kuvvetin bir feryadıdır. Ağlayamadığımız zamanlar ,bizde o kuvvetin de mahvolduğu vakitlerdir ki ,onun yerini alan dokunaklı bir sessizlik en şiddetli acıyla dökülen gözyaşlarından daha yürek sızlatıcıdır.