Bir sokak köşesinde donakalmışım
Hani heybetli buzlar sarkar ya yüreğimden
Kutuplardan çıkıp gelen
Mahşerden sonra gülen
Yollara dökülen güneşsiz kadınların
Ve umut mâzidedir
Ve geçmiş, gelecekte
Ve garip nadidedir
Ve nadide, gerçekte
Ve bütün silahların namlusunda bir filiz
Ve ölmüştür evimiz
Ve uygarlıktır belâ
Ve her yurt bir Kerbela
Ve çiçek bidayettir
Ve terazi nihâyet
Ve tedbir karanlıktır
Ve takdirse, anlıktır
Ve umuttur alçalan
Ve indifadır çalan
Ve mahzun ıtri, dede
Ve nağmeler aşüfte
Ve derman bölünüyor
Ve kervan siliniyor
Dünyada bir tek insana inanmıştım. O kadar çok inanmıştım ki bunda aldanmış olmak, bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı. Ona kızgın değildim. Ona kızmama,darılmama,onun aleyhine düşünmeme imkan olmadığını hissediyordum. Ama bir kere kırılmıştım. Hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık,adeta bütün insanlığa dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi.
Sabahattin AliKürk Mantolu Madonna