Ssakir
@yetkinsa
Almanya
76 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Kitap, 15. Louis döneminde sarayda yaşamış ve sarayın verdiği koşullarla kendini var edebilmiş bir kadının trajik öyküsünü anlatıyor. Varoluşunu dayandırdığı saray koşullarını kaybeden Madame de Prie sürüldüğü kırsaldaki yaşamına bir türlü alışamaz ve saray koşullarını kırsala taşımak gibi bir hayalin peşine düşer. Neyse işte genel olarak zengin yaşam koşullarından yoksulluğa geçenlerin geçmişini unutmaları, yoksul koşullardan zenginliğe geçenlerin ise geçmişlerini hep hatırlamaları gerektiği anlaşılabilir kitaptan. Okuyacaklara iyi okumalar
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kimileri daha fazla ölür..
Acaba dünyada en adil şey ölüm müdür? ölüm insanları eşitler mi? Herkes eşit derecede mi ölür? Bu sorulara verilen "ölüm herkese adil davranır" ya da "ölünce herkes eşitlenir" gibi kalıp cevapları çokca duymuşuzdur. Aslında insanların eşit şekilde doğmadığını, eşit şekilde yaşamadığını ve eşit şekilde ölmediğini anlamak için çok büyük bir çaba harcamak gerekmiyor. Albert Camus, bir ülkeyi tanımak istiyorsanız o ülkede insanların nasıl öldüğüne bakın demişti. Yani insanların ölüm şekli onların nasıl yaşadığı hakkında bilgi verir. Bazı insanlar yataklarında çevresini sarmış yaşlı gözler arasında, bazılarıysa sokakta tek başına acı çekerek ölüyor. Aynı şekilde bazılarının cenaze merasimleri günler süren şatafatlı bir süreçtir ama bazılarının ki ise belediye çalışanlarının gündelik işi... En acısı ise bazı insanların yaşam koşulları o kadar kötüleşiyor ki bu insanlar ölümün gelmesini beklemek yerine onlar ölüme gidiyor. İşte Emile Zola ölüm hakkında kalıplaşan algıyı yıkmak için kısa öyküler şeklinde değişik statüdeki insanların ölümünü anlatmış. Okumanızı öneririm.
Sadece ben okumuşum, yanlız bırakmayın beni:)
Aslında Quentin Skinner bu çalışmayı 12 Kasım 1997 de Cambridge Üniversitesi'nde verdiği açılış dersini genişleterek kitaplaştırmıştır. Kitap genel olarak Kral 1. Charles'in katiliyle başlayan İngiliz iç savaşı sırasında tartışılan iki başat fikir akımı olan Yeni-Romacı özgürlükçüler ve bunların karşıtı olan Thomas Hobbes ve Hobbesçuları konu edinmiştir. Skinner bu eserde katı bir monarşi taraftarı olan Hobbes ile Yeni-Romacı özgürlükçüler arasındaki amansız tartışmaları işlemenin yanında geleneksel liberalizm ile Yeni-Romacı özgürlükçüler arasındaki çelişkilere de dikkat çeker. Kitapta kölelik, özgürlük, yurttaşlık, sivil toplum ve doğal toplum kavramları sıkça tartışılır. Velhasıl kısa olduğu kadar kendi alanında doyurucu bir kitaptır. Okunması dileğiyle....
Antik Yunan ve Roma kökenli cumhuriyetçi özgürlük anlayışı ve bu anlayışa mutlak bir suretle karşı çıkan Hobbes'un özgürlük anlayışı karşılaştırılıyor. Zaten Hobbes'u okumak isteyenler için Quentin Skinner vazgeçilmez bir kaynaktır. Hobbes'un özgürlük anlayışıyla birlikte modern anlamda Cumhuriyet rejiminin ortaya çıktığı dönemdeki bütün siyasal ihtilafları da ele almış olması bakımından kendi alanında çok doyurucu bir eserdir. Siyaset bilimi yada siyaset felsefesi gibi alanlara ilgi duyanların okuması gereken bir kitap...
Gringonun birine muz yedirdik diye şu başımıza açtığımız işlere bakın...!
Kitap bitince insan, "ben bu kitabı okumak için neden bu kadar bekledim" diye hayıflanıyor. Márquez, bu romanı 1966 da yazdı, ilk defa Sander Yayınları tarafından 1974 yılında Türkçe'ye çevrildi ve 1982 de Nobel Edebiyat Ödülünü aldı yani bu tarihte bütün dünya romanı tanıdı ama ben 2019 da okudum, ne büyük ayıp!
Kitap 1982 yılında Nobel ödülünü alarak bütün dünyada yayıldı ama asıl patlamayı 2014 yılından sonra yaşadı. Evet, bu tarih Márquez'in öldüğü tarihtir. Sanatçıların yada edebiyatçıların öldükten sonra kıymetlenmesi alışıldık bir durumdur ama Márquez ölmeden biraz önce bir mektup yazdı ki mektubu bütün dünyada yaşamın anlamını sorgulattı. Açıkçası bende bu mektupla Márquez'i tanıdım.
Márquez, Büyülü Gerçeklik yada Fantastik Gerçeklik olarak bilinen sanat akımının en önemli temsilcilerindendir. Zaten bu eserini de bu tarzla yazmıştır. Yazar roman boyunca okuyucuyu meraklandırarak dikkatini toplama derdine hiç girmemiştir hatta çoğu zaman bir olayın önce sonucunu açıklar sonra da olayın yaşanmasında etkili olan süreci anlatır. Márquez bu romanı babaannesinden dinlediği hikayelerden aynı zamanda babaannesinin anlatım tarzından da etkilenerek yazmıştır. Márquez, kitabın arkasında kitabın kısa hikayesini şu şekilde yazar:
“Yüzyıllık Yalnızlık’ı yazmaya başladığımda, çocukluğumda beni etkilemiş olan her şeyi edebiyat aracılığıyla aktarabileceğim bir yol bulmak istiyordum. Çok kasvetli kocaman bir evde, toprak yiyen bir kız kardeş, geleceği sezen bir büyükanne ve mutlulukla çılgınlık arasında ayrım gözetmeyen, adları bir örnek bir yığın hısım akraba arasında geçen çocukluk günlerimi sanatsal bir dille ardımda bırakmaktı amacım. Yüzyıllık Yalnızlık’ı iki yıldan daha kısa bir sürede yazdım, ama yazı makinemin başına oturmadan önce bu kitap hakkında düşünmek on beş, on