çocuklarımızın evde olduğu kadar okulda da daha fazla sınırlandığını düşünmeye başladım. Kendi kendime şunu sordum:
Okullarımızın bugünkü yapısı çocuklarımızın sağlıklı bir odaklanma becerisi geliştirmesine destek mi köstek mi oluyor?
Çocukluk artık büyük ölçüde kapalı kapılar ardında yaşanıyor, oyun oynama fırsatı bulduklarında da yetişkinlerin gözetimi altında ya da ekran başında oluyorlar.
Unutmak, kişisel acılarımız için belki yaşama gücü verir ama toplumsal acılarda unutmak, ipimizi kendi elimizle cellâdımıza teslim etmekten başka bir anlam taşımaz.