Kitabı elime aldığımda, bir zamanlar kaybettiğim bir şeyin peşinden koştuğumu fark ettim. Küçük bir ofis hayatında, her gün aynı kahverengi kapıdan geçerken, sanki peynirimi kaptırmış bir fare gibi, konfor alanımın içinde savruluyordum. Spencer Johnson bana bunu fark ettirdi: Hayatta bazen kayıplar gelir, ve eğer onları fark edip kabullenmezsen, her gün aynı yerde dönüp durursun. Kitabın basit gibi görünen hikâyesi aslında kendi içimde yıllardır yaşadığım korkulara ve dirençlere ayna tutuyordu. Ben de bir zamanlar işimde, ilişkimde, hatta kendi hayallerimde kaybettiklerim için inatla beklemiş, değişimden kaçmıştım. Kitap, bana öyle bir pencere açtı ki, o kayıpların peşine düşmekten korkmak yerine, onları anlamayı ve hareket etmeyi öğretti. Bir sabah, pencere kenarında otururken fark ettim ki, yıllardır hep aynı rotada yürüyormuşum. Çevremdeki insanlar peynirlerini kaptırmış, bazıları pes etmiş, bazıları ise yeniden yola çıkmıştı. Kendime sordum: “Ben hangisiyim?” İçimdeki cevap, korkunun ve alışkanlığın zincirlerinden sıyrılmak istediğini fısıldıyordu. Ve işte o an, kitabın bana verdiği en değerli ders geldi: Değişimden korkma, çünkü durmak, kaybetmekten daha ağırdır. Okurken, kendimi küçük farelerden biri gibi hissettim. Her kayıp beni korkutuyor, her değişim beni ürkütüyordu. Ama Johnson’un hikâyesiyle, cesur bir şekilde yola çıkanların aslında ne kadar huzurlu ve özgür olduğunu gördüm. Bir adım attım, bir alışkanlığı bıraktım, başka bir bakış açısı denedim. O küçük adımlar, içimde uzun zamandır kaybolmuş bir güveni yeniden uyandırdı. Ve fark ettim ki, peynir sadece dışarıda değil, içinde de kaybolabiliyor. Onu bulmak için harekete geçmek gerekiyor. Kendi hayatımda, hayallerime, ilişkilerime, işime dair eski kalıpları bırakmak ve yeni yollar açmak… İşte gerçek

devamını oku

Duygu ve Düşünce