“Acı çekmek ne demekmiş asıl şimdi anlıyorum. Acı çekmek bayılana kadar dayak yemek değildi. Ayaktaki cam kesiğine eczanede dikiş attırmak değildi. Asıl acı, kalbi baştan aşağı sancılara boğan, insana sırrını kimselere anlatmadan ölmeyi arzulatan bir şeydi. Kolları, başı hep dermansız bırakan, yastıkta öbür yana dönme isteğini bile södüren bir şey. “
Sarah jio her kitabını okuduğumda bambaşka hissediyorum. O kadar farklı bir yazar ki her kitabını yaşıyorum sanki…Sanki her kitabı benim hayatımdan bir parça..Anlattığı aşklar o kadar güzel ki kalbimin en derin yerlerinde hissedebiliyorum.Ah canım cade neler yaşadı,ne sınavlar verdi,ne yollar katetti ama baba olacağını öğrenemeden öldü.o kadar üzüldüm ki mahvoldum :( sarah jio cum iyisin hoşun harika kitaplar yazıyorsun ama neden kötü sonlar? Neden! İçim parçalanıyor vallahi