Reklam
Kendime kırgınım, kendime çok kızgınım..İnsanın beklentilerden sıyrılması gerektiği doğrusu, benim için yeni bir keşif sayılmazdı . Üzerine süslü cümleler kurduğum kuru bir edebiyat hiç değildi. Ben bu dersi, beklentiye en çok hakkım olduğunu düşündüğüm yıllarda acı bir tecrübeyle kazımıştım hafızama..
Fakat görüyorum ki bugün aynı yanılgıya yeniden düşmüşüm. Demek ki hakkıyla belleyememişim bu dersi ya da kendime bu mutlak hakikatin aksini ispatlamaya yeltenmişim.. yanılmışım... On üç koca yılın ardından, o eski yara bana ne kadar haklı olduğunu bir kez daha gösterdi..Beklentiye girmemeli insan... Hele ki öylesine yaşayan insanların kurduğu bu iğreti,sığ düzende ... yüzlerin, sözlerin, fiillerin, yüreklere hiç mi hiç benzemediği bu kokuşmuş çağda..
Bak ölüm nefes alıyor göğümüzde
Tam kavuşmuşken beyaz esintili mevsimlere
Sarmışken tam yağmurun imrendiği kalbini
Evet oluyor yine olması gereken, olamazdı olması istenen
Aşmalıydı birimiz kokuşmuş kelimeler sahrasını,
Uzamalıydı aramızda sükutun o kavi gürültüsü.
Bak şimdi nasıl da nefes alıyor ölüm kelimelerimizde
Tam başlamışken yüreğinin şiirine
Evet oluyor yine olması gereken, olamazdı olması istenen
Düşüremezdik ömrümüze grinin müphem tonlarını.
Bak, yağmurun imrendiği kalbin ıssız şimdi,
mahşer misli vehmî odalarda
Taşıyorsun korkularını, bıçak sırtı kelimelerle suratsız acılara.
Biliyorsun sen de olamazdı olması istenen
Kurşunî sığ çehrelerin ortasında
Soylu bir aşktı çünkü talip olduğun;
Esterilemezdin ya Anna'ya...
Sana dönük bir yüreğin öz çehresiyle,
Kucağında kutsal bir emanet sızlarken üstelik,
Esterilemezdin ya Anna'ya...
Bürünemezdin yersiz yurtsuz, nereye gideceğini bilmeyen korkulu bir yalnızlığa.
Bak işte nefes alıyor ölüm bu kez yürekçiğimizde
Ölmeli diyor ikinizden biri,
Ki birimiz diğerimizdi aslında.
Ölmesi yani birimizin,
Ölmesiydi diğerimizin;
Ki temize çıksındı bu soylu aşk...
Soylu ve müzmin kalmaliydi çünkü aşk.
6/10
5 günde okudu
·2026 18. kitabı
dönüp gelip kendime yerleşemiyorum..
Bir karga bir kediyi öldüresiye bir oyuna davet ediyordu.
Hep böyle mi bu?
Bir şeyden kaçıyorum bir şeyden, kendimi bulamıyorum dönüp gelip kendime yerleşemiyorum, kendimi bir yer edinemiyorum, kendime bir yer...
Kafatasımın içini, bir küçük huzur adına
aynalarla kaplattım, ölü ben'im kendini izlesin her yandan, o tuhaf sır içinden!
Paniğini kukla yapmış hasta bir çocuğum ben.
Oyuncağı panik olan sayın yalnızlık kendi kendine nasıl da eğlenir.
Niye izin vermiyorsun yoluna kuş konmasına
niye izin vermiyorum yoluma kuş konmasına
niye kimseler izin vermez yollarıma kuş konmasına?
"Öyle güzelsin ki kuş koysunlar yoluna" bir çocuk demiş
Reklam