Akıl, bilmediğini bilmiyor.
Göz kendini göremiyor, üstelik göremediğini bildiği halde.
Akıl, sezgiyi inkâr ediyor.
Onu doğuran hissi küçümsüyor.
Kalp gözleri kapalı, "makul" olana müheyya bir döngüde yaşamına son vermekle meşgul.
Hegel, bir yerlerde, dünya tarihindeki tüm büyük olguların ve kişilerin, bir anlamda, iki kez ortaya çıktığını söyler.
Şunu eklemeyi unutmuş: birinde trajedi, diğerinde komedi olarak.
Muhakkak olan ise benim trajedi olarak ortaya çıktığımdır.
Yazgısıyla böylesine yapayalnız mıydı? Binlerce insanın aynı yazgıyı paylaştığını, yaşamında meydana gelen şeylerin her gün yaşanan bir trajedi olduğunu biliyordu, ama yine de daha önce kimsenin bu acıyı böylesine keskin hissetmediği duygusuna kapılıyordu.