Nihal Yeler
@ynihall
Sağlık Bakanlığı
382 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Cengiz Aytmatov'un okuduğum ilk kitabı. Dili, akıcılığı ve sadeliği ile muhteşem bir eser. Asla sıkmıyor hatta kitabın nasıl bittiğini dahi anlamıyorsunuz.
Toprak Ana, savaş zamanı eşini ve oğullarını askere gönderip sonrasında yıllarca geliniyle birlikte hayatta kalmak için mücadele etmek zorunda bırakılan Tolgonay'ın hayat hikayesini anlatıyor.
Savaşın, insanların hayatlarını nasıl etkilediği, onlardan neler çaldığı, geride neler bıraktığı yıllardır anlatılır durur. Fakat bunu ilk defa bu kadar derinden hissettiğimi söyleyebilirim. Büyük bir acı ve hüzün içerisinde okudum kitabı. Okumayanlar için ise bu kitaba mutlaka bir şans vermenizi tavsiye ederim.
Methini çok fazla duyduğum buna rağmen bir o kadar da geç okuduğumu düşündüğüm bir kitaptı. Fakat şu an keşke daha önce okusaydım diyorum. Kitapta zengin koca meraklısı kadınların işlenmiş olması beni her ne kadar rahatsız etmiş olsa da öyle akıcı bir anlatımı vardı ki büyük bir zevk içinde okudum. Bu kadar fazla karakterin olması ve karakterlerin sürekli birbirleriyle karışması okuduğumu anlamamı bir nebze de olsa zorlaştırdı diyebilirim. Karakterlerin duyguları o kadar iyi yansıtılıyor ki Elizabeth'in Mr. Darcy ile olan diyalogları bende büyük bir heyecan uyandırdı. Aynı zamanda tam da istediğim ve beklediğim gibi tatmin edici bir son ile bitmesi beni ayrıca mutlu etti. Okumayı düşünenlere şimdiden keyifli okumalar dilerim.
İlk sayfalarda ne okuduğumu pek anlamlandıramadığım fakat olayın başlamasıyla birlikte su gibi akıp giden bir kitaptı. Cinayetlerin çözümlenme aşamaları, Dupin'in olağanüstü gözlem yeteneğini okumak çok keyifliydi. Fakat kitap daha uzun olabilir, olaylar da daha detaylı anlatılabilirdi. Bitirdikten sonra yarım bırakılmış gibi hissettim. Yine de polisiye severlerin keyifle okuyacağı bir kitap olduğunu düşünüyorum. İyi okumalar dilerim.
Tecavüz, cinsiyet rolleri, toplum tarafından yapılan baskı sonucu kadın ve erkekliğin belli kurallar çerçevesinde yaşanmak zorunda bırakılması gibi birçok konuya değinen Virginie Despentes, bir kadın olarak yaşamanın ne kadar zor olduğunu kitap içerisinde kendi hayatından kesitler anlatarak da dile getirmiş.
Anlatımı fazlasıyla cesur bir dille yapılmış olup, her satırın altını çizmemek için kendimi zor tuttuğum bir kitaptı. Meğer ne kadar fazla psikolojik şiddete maruz kalıyormuşuz da, toplumun oluşturduğu kurallardan kaynaklı hiçbirinin farkında değilmişiz diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Toplumda bu algıyı değiştirebilmek için bu ve benzeri kitapları herkesin okuması gerektiğine inanıyor, bir an önce cinsiyet farketmeksizin eşit şartlarda yaşayabileceğimizi umut ediyorum.
Sırf acı son ile karşılaşmamak için finale asla ulaşmak istemediğim bir kitaptı. Her bir sayfayı çevirdiğimde idama bir adım daha yaklaştığımı derinden hissettiğimi söyleyebilirim.
Yazar idamın bireysel bir ceza olmadığını, en az kişinin kendisi kadar yakın çevresinin de cezalandırıldığını, idamından sonra ise masum olduğu ispat edilirse bunun bir telafisi olmayacağını düşündüğü için idam cezasını mantıklı bulmuyor. Kitabı okumadan önce de görüşlerim bu şekilde olduğu için kitabı büyük bir hüzün ve korkuyla okudum. Özellikle idam cezası hakkında, yazardan farklı görüşlere ve düşüncelere sahip olan insanların okuması gerektiğine inanıyorum. Aynı zamanda kitabın ön sözünü okumayı asla es geçmeyin derim. Keyifli okumalar dilerim.
