ah, ne yapmalı bu hayatla
geçtiğim yollar açtığım kapılardı
kapandı ardımda
titrek bir ışık, başucumda
içimden taşan yalnızlık
sarıyor duman gibi her yeri
birbirimizden uzaklara
savuruyor bizleri
söyleyecek bir şeyler vardı rüzgâra
uzağa bakmak kısıp gözlerini
beklemek
bir şeylerin gelmesini
bir şeylerin olmasını beklemek
baharı beklemek, kışı, güzü
aybaşlarını beklemek
bir türlü doğmak bilmeyen günü
beklemek
ölümü
beklerken geçiyor hayat
sen de farkındasın, biliyorum
kaç kez ölüp gidiyoruz yaşarken
aynalarda kalıyor cesetlerimiz.