Yoksulluk bir çocuk için yetersiz beslenme, sağlıksız şartlar, huzursuz bir aile ortamı, kendisini değersiz hissetmesi ve bunların izini hep taşıması demektir. Yoksulluğun keyifli bir yanı yoktur. Yazar sanırım bu kavramın ne olduğunu ya bilmiyor ya da yoksulluk güzellemesine çıkmış.
Kaçımız her şeyin tastamam olduğu, her olanağın dikkatle sağlandığı kusursuz evlerde büyüdük ki ? Çamurdan pastalar yapmak , sokaklarda üstümüz başımız sokak pisliği içinde eve dönmek , yokluktan salçalı ekmek yemek gibi şeyler de yoksulluğa dahil.Ve bence biz dar gelirli ailelerin çocukları, tüm zamanların varlıklı ailelerin çocuklarından çok daha mutlu büyüdük. Çünkü onlar her zaman mükemmel olmak zorundalar. Bizim öyle bir kaygımız hiçbir zaman olmadı. Ayrıca mutluluk kavramı özneldir. Yani köyde büyüyen çiftçi bir ailenin çocuğu , İngiliz kraliyet ailesi üyesinin çocuğundan daha mutsuzdur diyemeyiz bence.
Çocukken yaşadığınız birçok şeyi fark etmiyorsunuz. Çünkü bildiğiniz tek yaşam biçimi yaşadığınız olan hayat. Ama sonrasında biraz bir şeylerin farkına varınca orda kırılmalar başlıyor. Örneğin aynı sınıfta okuduğunuz öğrencilerin bazılarına öğretmenler tarafından ayrıcalıklı davranılması. Sırf ailesinin konumu nedeniyle. Tabii ki yoksulluğun karşıtı olarak; şımarık, her istediğine sahip olan bir çocuk ve çocukluk olarak görmüyorum. Sadece yoksulluğun övülecek bir şey olmadığını düşünüyorum. Yoksulluk sadece psikolojinize değil genetiğinize de işliyor. Üç nesil yetersiz beslenmişse sonraki nesillerde bu kıtlık bilincine dönüyor dna'nızda.
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.