Bence geri dönülemeyecek bir noktadayız. Bazı şeylerin artık telafisi pek mümkün değil. Ve biz de nesnelerden farkı olmaksızın iliğimize kadar tüketileceğiz. Kişinin yaşamı boyunca tanık olduğu şeyleri paylaşma ihtiyacı ve görünür kılma arzusu da çok normal ve güzel de bence. Ama artık bu paylaşma ihtiyacı hatta anlaşılma ihtiyacı bile değil:) Sürekli büyüyen vahşi bir istek var; dişlerimizi ve tırnaklarımızı neye geçirebilirsek, ne kadarını ele geçirip ne kadarını sömürebilirsek… sonrası ise kaçınılmaz bir yabancılaşma.
Katılıyorum, elbette ki insan sosyal bir varlık ve elbette yaşantımızı paylaşma ihtiyacı doğamızda var ve tabii ki çok güzel. Bunu yadsımak insanın varoluşunu reddetmek olur. Paylaşma yetimizle insan türü olarak evrildik. Burada mesele kiminle ne kadarını paylaştığımız. Gerçekten paylaşabileceğimiz yakınlarımızla mı yoksa bizi tanıyan tanımayan, uzak yakın onlarca yüzlerce kişiyle mi ve nasıl, ne niyetle? Ontolojik gereksinimle mi yoksa dostlar alışverişte görsün mü? Arkadaşın iletisinde yazdığı gibi onu kullan, bunu al, aaa olmaz ki ama hâlâ almadın mı yemedin mi gitmedin mi çılgınlığına ne demeli? X'te haberi görmedin, WhatsApp durumuna bakmadın, instagramın yok, "hikaye"sini beğenmedin, iş yerinin tanıtımını platformlarda yapmadın diye zılgıt yer hale geldik. Bu artık iktidarın kitlelere değil, herkesin birbirine tahakkümüne dönüştü.
Ve kesinlikle katılıyorum, geri dönüşü mümkün değil, o eşik çoktan geçildi, belki teknolojinin gelişimi ile birlikte kaçınılmazdı biraz da bu durum. Kitle'nin tabiatı malum, otoritenin de. Ve evet, "insan" da her şey gibi bir tüketim nesnesi bu çağda.
Kesinlikle katılıyorum sana, bu herkesin birbirine tahakkümüne dönüştü.
Toplumsal sorunlara koyduğumuz tepkiler bile artık paylaşımlarınızın sıklığıyla ölçülüyor. Sanki ne kadar görünür kılarsak o kadar ilgiliymişiz gibi. Ben bir aralar bundan dolayı topa tutulmuştum. Neymiş neden paylaşmamışım. Sanki benim fikirlerim ve üzüntüm beş saniyelik bir hikayeyle eş değermiş gibi küçültülmesi pek komik. İnsanlar bu şekilde eyleme geçmeyi de unuttu. Her şey görünür ama bunun üzerine hiçbir çaba yok. Bence bu daha korkunç bir şey. Sevgimiz bile emekten yoksunlaştı. Çok güzel bir denizi öyle uzaktan hülyalı izlemeye döndü. Mesela bugün şunu fark ettim: artık her şey ne kadar da tek düze. İnsanlarla kurduğumuz iletişim bile buna dönüşmüş durumda. Hiçbir şey dönüşüp gelişmiyor. Çok güçlü dediğimiz bağlar bile inceldiği yerden kopmak üzere.
Sosyal medyadaki sohbetlerime bakındım da kurulan cümleler bile o kadar aynı, sürekli tekrar eden kelimelerden ibaret. Neden biliyor musun? Kimse kimsede değil artık. Sadece yakaladık, bir köşeye koyduk ve arada bir yokluyoruz. Nesnelerden ne farkımız kaldı? Aslında bakarsan, teknolojinin bu kadar hızla ilerlediği bu çağda hiçbir şeyin gerçekten dönüşüp gelişmemesi de komik. Sürekli ekrana yüklenen, daha hızlı ama giderek daha ruhsuzlaşan bir üretim…
Maalesef durağanlığı seçip kendi hayatımızda üçün şahısmışız gibi sessizce izlemeyi seçtiğimiz anlarda beliren gerçeklikler tarif edilemez derecede bir bakış oluşturuyor bende. Ben ancak bakışlarımla anlatabilirim bu sızıyı galiba.
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.