Okuduğum düşünceyi onaylıyorum yalnız hayatta bazen içinde olduğumuz durumlarda doğru olmasa da, hemfikir olmasak da ya da kendimizi savunmayı istesek de sesimizi çıkarmamayı seçiyoruz ya da çıkarırsan bedeli oluyor. Hayatta bazen derken rastgele sokakta ya da herhangi bir yerde karşılaştıklarımıza değil sözüm en yoğun olan okul, iş ya da kendi işinizin yapıldığı bazı yerlerde. Örnek vermek gerekirse okulda protesto yapılan yanlış ya da aykırı söylemler, iş yerinde haksız yere çalıştırılmaya söylenen itiraz gibi. Daha 20 yaşından önce benim de deneyimlediğim şeyler. Toplumdaki mevki ve güç sisteminde olduğunu düşünsem de başta, sonra insanların düşünce yapılarında sorun var dedim, fikirlerin ve hakların yaşa, mevkiye göre savunulabildiğini varsaydım. Eğer okuduysanız sizin düşünceniz nedir bu yönde?
İnsan içgüdüsel olarak toplum tarafından onaylanma ve beğenilme ihtiyacı duyar çoğu zaman. Ayrıca sırf toplum tarafından itilmemek içinde sahip olduğu inandığı şeyleri çoğu zaman ifadeden kaçınır. Heleki olduğu ortamda azınlık noktasindaysa. Bunun sebebide önyargı olan çoğunluğun fikrinin sanki hep doğru olması gerektiğidir. Bir diğer sebebe baktığımızda ise insan eyleminin sonucundan korkar çünkü toplum ona bunu öğretmiştir ne gibi misal okulda sınav kağıdını görmek istersen öğretmen fazla verdiğim notları alirim demesi, işyerinde şefinin hatasını dile getirirsen şefin egosu büyük ihtimal zedelenir ( aslında iyi bir şey yapmışsındır ) ve ilk bulduğu fırsatta seni kapı dışarı etmek için fırsat kollar. Korkuyla aslında seni sen olmaktan çıkartıp toplumun bir prototipi haline getirir yine toplum. Onun için aslında sen sen olmaktan çıkmışsındır lakin arkadaşına dostuna sadece laf kalabalığında ne kadar dik duruşun olduğunu ne kadar omurgalı olduğunu anlatırsın. Oysaki hayat teoriden değil pratikten ibarettir. Ve insanı tanımlayan eylemleridir.
Ret ya da direnmenin sonucunda da insan bulunduğu topluma yabancılaşıp kendini yalnızlaştırmaya başlıyor, kendini ait hissetmiyor artık. Bahsettiğiniz toplumun bir prototipi olmak veya kendin olabileceğin bir mekan aramak en kötüsü de düşlemek seçenekleri kalıyor. İnsanın seçkin bir topluluk yaratıp dünyadan uzakta farklı bir özerklik kurası geliyor ama ne yazık ki günümüz koşullarında imkansız :) Veya toplumu değiştirmek gibi bir seçenek olduğunu söylüyorsanız da ben insanlara düşünmeyi öğretmenin en zor uğraşlardan biri olduğunu sanıyorum. İnsan günümüz şartlarında kendi özerk varlığını ödün vermeden sürdürebilir mi sizce? Ya da kafamızı dolduran endişeler varken arada durup sağlıklı düşünmeyi hatırlar mıyız? Şahsen bazen kendimi o kadar farklı hallerde buluyorum ki maddiyat, maneviyat, ilişkiler, zorunluluklar, sorunlar, geçmen gereken barajlarla düşünmeyi unutuyorum eski körelmiş bir duygu gibi geliyor, değiştiğimi farkediyorum.
Birey psikolojik olarak başlangıçta aidiyetlerinden dolayı toplumsal bir çıkış yolu veya kalkınma amacıyla yola çıkar lakin zaman içerisinde aslında bunun pek olağan bir şey olmadığını farketmesiyle bireysel kurtuluş yollarına yönelir. Bundan dolayı eğer toplum sizi reddediyorsa bu sizin iradenizin dışında gerçekleştiğinde sizde huzursuzluk kendini kötü hissetme...vs şeyler hissedebilirsiniz lakin eğer siz dik duruş diye nitelediğimiz eylemlerimin sonuçlarına katlanırım toplumun çoğu aslında uçuruma gittiğinden haberi yok deyip toplumdan siyrilirsaniz bu size hem bir kurtuluş hemde bir huzur verecektir. Zeki insan aptalı oynayabilendir ve siz sadece yeri geldiğinde bazen aptalı oynamaniz yeterlidir. İnsan artık toplumla bir kurtuluşun olmayacağının farkinda en aptalı dahil sadece yeri geldiginde aidiyetleri,kimlikleri...vs öne çıkarıyor bu toplumdan cok kendi çıkarı merkezli maalesef. Bir noktada küreselleşen dünyada modern toplumun postmodern topluma doğru evrilme surecidir bireysellesme.
Ben ekonominin de toplumdaki ve bireyseldeki rolüyle etkili olduğunu düşünüyorum, zamanın ve kafanın rahat olması itibariyle. Ve zeki insan söyleminizi takdir ediyorum. Verdiğiniz cevaplar için de teşekkür ederim ayrıca :)
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.