Teşekkürler bu güzel inceleme için. Yıllar önce okuduğumda çok verimli bir okuma olmamıştı benim için, anlamadığım bolca kısım vardı. Hem alıntılar hem de inceleme ile biraz daha iyi anladığımı düşünüyorum.
Yalnız çocuğa atfedilen dili ifade etmenin başka bir yolu yok mu? Yeni doğmuş bebek biraz psikanalist gibi konuşuyor. Bir de uzunca bir süre bebeğin kendisini bir özne değil de, memenin bir uzantısı olarak algıladığını, benlik oluşumunun zamanla geliştiğini okumuştum. Burada bebek doğar doğmaz anne ve kendisi arasına bir ayrım koymuş hatta onun üzerinde yargıda bulunuyor gibi bir sonuç çıkmıyor mu?
güzel noktalara dikkat çekmişsin hocam, kesinlikle kendini memeninin uzantısı olarak algılar bebek ilkin, annenin gelip gitmeleri aksayınca, çocuk işlerin ters yürüdüğünü fark ettikçe ancak "aa benden farklı bişiymiş o" der.. Ve sanırım çocuğun içine psikanalistin kaçması bunu ifade edişimle alakalı sadece, çocuğun o halüsinatif düşünüşünü, evrenini ifade etmekten çok uzak bir dil kullandığım.
Rica ederim. Maalesef hepimiz o dilden mahrumuz.
Bu arada "kötü meme" ile ilgili Woody Allen'dan şunu paylaşmadan edemeyeceğim, kitabı okurken de sık sık aklıma geliyordu :)
youtube.com/watch?v=MohiJL0...
ahahah enfes olmuşş
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.