Yazar sormuş: “Kısa ve tatlı oldu mu?”
Evet, bence olmuş. :)
Bu kitap bir kapanış gibiydi. Büyük gerilimler yok ama içi rahatlatan bir “tamamlanmışlık” hissi var.
Ve evet…
Ana karakterimizin de mutlu olmaya hakkı vardı. Bunu okumak iyi geldi.
Ah Millie! Zeki ama bazen aşırı iyi niyetli ikilemi zaten kitabın sinir bozucu ama bağımlılık yapan tarafı.
İlk yaklaşık 150 sayfa rahatsız edici bir sessizlikle ilerliyor. Her şey fazla sakin, fazla “normal” ve insan sürekli “bir şeyler olacak ama ne?” diye huzursuz hissediyor.
Sonra bir noktada o an geliyor.
O andan sonra Freida McFadden sizi resmen nefessiz bırakıyor. Sayfalar akmıyor, koşuyor.
Psikolojik gerilim sevenler için yine ters köşeler, yine diken üstünde bir okuma.
İlk kitap kadar bunu da çok sevdim.
Sessizliğin bile tehditkâr olduğu kitapları sevenler için net tavsiye.