Bilgiye öylesine susamıştım ki bana ufak tefek kültür kırıntıları bağışlasın diye Mr. Wopsle’a bile başvurdum; o da beni eli boş çevirmedi. Gelgelelim niyetinin beni bir deney tahtası ve dinleyici gibi kullanarak yanlışlarımı çıkarmak, heyecanlanınca boynuma sarılıp ağlamak, her konuda ona hak vereyim diye tepeme binmek, her fırsatta beni, içinden geldiği gibi kavrayıp tartaklamak, itip kakmak olduğu çok geçmeden anlaşılınca bu öğrenim yönteminden de vazgeçtim.
Sayfa 88
Reklam
En büyük korkumsa en pis, en kaba saba kılığımla çalıştığım bir uğursuz saatte başımı kaldırınca, dükkânın tahta pervazlı penceresinden bakan Estella ile göz göze gelmekti. Onun beni er geç, en kire pasa batarak çalıştığım bir sırada, elim yüzüm kapkara is içinde yakalayacağını, küçümseyip dudak bükerek güleceğini düşünmenin kâbusu, yakamı bir dakika bile bırakmıyor, hiç içimden çıkmıyordu.
Sayfa 87