Ne çok insanın belagati ve gündelik meşguliyetlerde yetenek gösterme gayreti kan akıtmıştır! Ne çok insanın yüzü daimî hazlardan ötürü soluyor! Etraflarını saran yandaş topluluğu ne çok insanı özgürlüğünden ediyor!
Nevrozların ilksel tarihinde gördüğümüz şey, kendi tecrübelerinin yetmediği yerde çocukların bu filogenetik tecrübeye sarıldığıdır. Çocuklar bireysel hakikat boşluklarını tarihöncesi hakikatle doldurur, kendi deneyimlerinin yerine atalarınınkini geçirir.
Çünkü zarar veren ve tahrip eden şeyleri uzak tutmak varlığımızın devamı için zorunlu olmayan bazı kusursuzluklar katan şeyleri elde etmekten daha önemlidir.