Şule
@ysule
Dışavurumun aracı dil olunca, avantajları ve yetersizlikleri üzerine düşünmeden edemiyor insan.Sartre’ın şu sözü meselenin iyi bir özetidir: “Dil eksikli bir şeydir. Her zaman düşündüğümüzden azını söyleriz.”
Aşırı ben odaklı bir yaşam bizi bireyselleşmeye itiyor; bireyselliği merkeze aldığın zaman bazı yerlerde fedakarlık yapmak, bazı küçük şeyleri görmezden gelmek gibi aslında toplumsal sistemi daha iyi hale getiren şeylerden de vazgeçebiliyoruz.
Reklam
Evrendeki her şeyle bütünleşmiş hissetmek bana huzur veriyor.
Aşırı kendini açıklama her zaman haksız eleştiriyi pekiştirir ve devam etmesini sağlar. Böyle davranırsan karşı tarafa, “Doğru yoldasın, ben bundan mutluyum” mesajını verirsin.
Planlar için henüz yeterince acı çekmiş değiliz, demek ki gerçekten buna ihtiyacımız yok.
Birincisi; insanların size söylediklerine değil hissettirdiklerine bakarsanız onları daha iyi tanırsınız. İkinci olarak; bazen sandığımızın aksine kendimizi bile tanımıyor olabiliriz.
Reklam