Osman
@ytmgl
"Odamda beni kitaplarım bekler. Bu yegâne tesellidir."
Müzik, tarih ve çokça edebiyat...
113 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Sentetik insanlara bakan gözler de gittikçe gerçeklik algısını kaybetmez mi?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Evet, toprak ölüyor. Toprağı göremedikleri için toprağın öldüğünü bilmiyorlar. Su ölüyor. Suyun altını görmedikleri için suyun öldüğünü bilmiyorlar. Hava da ölecek. Sadece şimdilik fark edemiyorlar. Gerçek ölüyor. Gerçeği göremedikleri için gerçeğin öldüğünü bilmiyorlar. Gerçeğin öldüğünü bilmeyen bir kişi asla bulamaz hayatının anlamını. Bulduğu, bulduğunu sandığı bir anlam olacaktır. Aradığı, bulduğu olmayacaktır ama aradığını bulduğunu sanarak yanılacaktır. Yanılınca da kendisini aşma fırsatını kaçıracaktır. Piramit tamamlanacaktır. Piramit tamamlanınca hep eksik kalacaktır çünkü piramit tamamlanmamak üzerine inşa edilmiştir. Kişi kendisini tamamlamadıkça, kendisini tamamlamaya yakın olacaktır.
Mutluluğu yaymak, çoğullaştırmak, anlamını genişletmek gerekiyor. Anlam kısırlıkları yüzünden mutluluğu belki de daha az hissediyoruz.
Mutluluk paketlerindeki hazır, hızlı tüketilen, gerçek tatminden uzak "fast-food" mutlulukların anlamları her insana uyabilseydi, bu kadar "mutsuzum" diyen insan olur muydu? Mutluluğun her zaman toplumsal bir şey olduğu inancından, herkes için aynı tanımı olduğu fikrinden kurtulmamız gerekiyor. Çünkü belki de mutsuzluğu bu denli yayan ve büyüten sebeplerden biridir; mutluluğun herkes için aynı şey zannedilmesi.
Fark etmesi zor gelebilir ama, aslında anlamdan yoksun mutluluklarla dolu etrafımız. Süslü sözcüklerle bize sunulan mutluluk paketleri, sunuldukları kadar dolu ve tatmin edici değil; çoğu geçici ve anlık.