Sözlerimin günün birinde unutulup gideceğini bilmiyor değilim; tüm varlığımız, sırtını unutulmaya yaslamış aslında, ama en azından süregitmeye benzer bir şeye gereksinimimiz var, bir süreklilik yanılsamasına belki, bir şeylere girişebilmek için.
Kendini feda etmek, hem cesaret hem de korkaklıktır biraz. Saf cesaret, dünyaya meydan okuyabilmektir; saldırılarına karşı adım adım kendini korumak ve ayakta ölmektir. Kendini darbelere teslim etmek onurlu bir kaçıştır olsa olsa.
Bugün öğrendiğim şey yaşamımın yönünü değiştirecek. Kimileri, bir yaşamın zaten her zaman yön değiştirerek, aslında eskiden beri onun olması gereken yatağa kavuştuğunu söyleyeceklerdir size. Bu da yanlış olmasa gerek...