Gülüşüne yağmur damlası çarpsa Şiir olur. Bunu bir ben bilirim Bir de Gökyüzü.
Gülüşüne yağmur damlası değse,
Gökyüzü kıskanır.
Ben de.
Sana bakarken kelimelerimi unuturum.
Sen gülünce, icimde bir sehir susar.
Ve ben,
O suskunluğun en sicak kösesinde
Sana dokunmayı hayal ederim
Ask, bazen kırık bir ayna gibi
Yansıtır her şeyi ters
Ama senin gülüşün
kırıkları bile güzelleştirir
Biliyorum, Benim gibi sevmek bir haksızlık.
Ama yine de severim,
Sen gülünce,
Yalnızlığımı bile seninle paylaşırım.
Ve yağmur. Her damlası senin adını fisıldar.
Ben de dinlerim, Gülüşünü biriktiririm
Bir gece, belki rüyalarda,
Seninle dans eder gibi.
Ey gökyüzü, ey yalniz ben...
Kıskançlığınız birleşse de,
Ben hâlâ seni sevmekle meşgulüm.
Ve sevmek, bazen en büvük isyandır.