Her şeyi açıkça söylesem ölür müyüm sanki? Hissettiklerimi çok iyi biliyorum ama onları tanımlayacak tek bir isim, sıfat söyleyemiyorum. Sadece kaygılanıp duruyorum. En sonunda da öfkeden gözlerim dönüyor.
Etrafta sivrisinek olunca babamı hatırlıyor, kıyafet sökerken babamı hatırlıyor ve çay lezzetli olduğunda da eminim ki yine babamı hatırlıyor. Annemin duygularına ne kadar ihtiyatlı yaklaşıp onunla konuşsam da tabii ki babamın yerini tutmuyor.
Daha gökyüzü çok güzel. Hayatımda ilk kez gökyüzüne karşı başımı eğmek istiyorum. Artık Tanrı'ya inanıyorum. Gökyüzünün bu renginin ne olduğunu merak ediyorum. Gül? Yangın? Gökkuşağı? Melek kanatları? Büyük bir mabet? Hayır bunlar değil. Daha ilahi bir şey
Bir kitap okuduğumda, onun için deli olur, ona güvenip empati duyar, onu özümser ve hayatımın bir parçası haline getirir, başka bir kitap okuduğumda ise anında değişiveririm
Nefesimi tutup gözlerimi kan çanağına döndürürsem biraz gözyaşım dökülür diye düşündüm ama bir türlü olmadı. Belki de artık gözyaşı olmayan bir kız oldum.