jdjl
@yukisuki
56 okur puanı
Ekim 2022 tarihinde katıldı
Yazarın minik bir otobiyografisi.
Kitap, Ernaux'un çocukluğundan yetişkinliğine kadar yaşadığı yerleri, çevreyi, ailesini ve onun bazı hatıralarını konu alıyor. Bu hatıralar öylece anlatılmıyor, yazar okura tamamen açılıyor,
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitap, Rimbaud'un "Aşkı yeniden icat etmeli, besbelli" alıntısı ile başlıyor. Kitabın ana hatlarını oluşturan konu da bu, Badiou, son yüzyıllarda aşkın gerçek anlamından uzaklaştığını ve onu yeniden yapılandırmamız gerektiğini düşünüyor.
Badiou, Fransa'daki bir yükseköğrenim kurumunda felsefe bölümü başkanlığı yapmış, yine Fransa'daki bir üniversitede ise felsefe bölümünün kurucusu olmuş. Truong ise bir dergi kurucusu ve gazeteci. Zaten kitap, bu ikilinin arasındaki bir sohbeti "röportaj" havasında aktarıyor bize. Sorular Truong'dan geliyor, Badiou da gayet felsefi bir çerçevede bunları yanıtlıyor. İşte burada, konu aşk olmasına rağmen işin içine birçok felsefi terim ve filozof-eser girdiğinden, konudan biraz uzaklaşabiliyorsunuz. Eğer bu terimlere hâkim değilseniz, kitabın sizi sıkma ihtimali yüksek.
Kitabın belirli bölümleri bulunuyor, bu bölümlerde aşkın sanat, felsefe ve siyaset ile ilişkisi açıklanıyor. Konuların bu şekilde çeşitlendirilmesi ve aşka farklı açılardan yaklaşılması hoştu. Ancak çeviriyi pek beğenmemem, kitabın röportaj havasında ilerlemesi ve konunun bazı yerlerde tekrara binmesi yüzünden, bu kısacık kitabı bitirmek için kendimi zorlamak durumunda kaldım. Beni bayağı sıktı.
Nyarlathotep'in içinde 6 öykü bulunuyor. Öykülerin çoğu belirli bir sona sahip değil. Lovecraft, bu öykülerde olayın sonunu okurun hayal gücüne bırakmış. Aşırı keyif alarak okudum diyemem, hiç gerilmedim veya korkmadım. Öte yandan, herkes hoşlanmasa da benim için kitabın en ilgi çekici kısmı betimlemelerdi. Öykülerin içine bu betimlemeler sayesinde girebildim. En beğendiğim ve sayfaları merakla çevirdiğim öyküler "Evdeki Resim" ve " Mahzende" oldu. Çerez niyetine okunabilir, kısacık bir kitap.
Yazar, bu eserini 24 yaşında iken kaleme almış ve eser beyazperdeye aktarılmıştır.
Kitap, günlük hayatta karşılaşılabilecek, içinde bulunulabilecek, gayet sıradan bir ilişkiden bahsediyor. Zaman zaman karakterlerin davranışlarının saçmalığına fazlasıyla sinirleniyorsunuz, hayatta olduğu gibi. Birbirlerine duydukları tutkuyu, çok basit konular üzerinde gereksiz ve uzun tartışmalara girdiklerini, birbirlerinde ne bulduklarını tam olarak bilmeseler de pürüzlerle dolu ilişkilerinden vazgeçemediklerini görüyorsunuz. Sevginin adı bir türlü konulamıyor, ortada gerçekten bir sevgi var mı yok mu, belli değil. Ana karakterin kafasında sürekli ilişkiye dair sorular var.
Kitabın sonu beklediğim gibi gitseydi kitaba 6 puan verecektim. Ama -bana göre- ana karakterin, gelişen olaylar karşısında çok daha katı bir tutum sergilemesi gerekiyordu. İçimi rahatlatacak olan buydu. Beklediğim gibi bitmediği için 5 puan verdim. Fakat eser o kadar hayatın içinden ki, bu tip bir son da gayet kabul edilebilir. İnsan bir ilişki içerisinde iken her zaman aklının sesini dinleyemiyor.
Yazarın çok daha iyi kitaplarını okuduğum için pozitif bir ön yargı ve beklentiye sahiptim, düşük puan vermemin sebebi budur. Yalnızca, öyle müthiş ihtiraslı, ayakları yerden kesecek bir aşktan bahsedilmediğini bilmelisiniz. Sizi heyecanlandırmayacak. Gerçeğe daha yakın, hayatın çok içinden bir ilişkiye tanık olmak isterseniz, mutlaka okuyun.
Küçük Bir Hayal Kırıklığı
Bu incelemeyi yazmak benim için bir miktar üzücü olacak. Loe'yu serinin ilk kitabı olan Doppler sayesinde tanıyıp ona büyük hayranlık duymuştum. Doppler kitabını çevremdeki birçok kişiye