Hz. Ebubekir (r.a) bir gün bir ceviz için kavga eden çocukların arasına girer;
"Durun ben ikinize de pay edeyim" der.
Cevizi kırar, içi boş çıkar. Çocuklara döner;
"Biliyor musunuz" der.
"Uğruna dövüştüğünüz dünya bu işte.."
Bütün ömrün tasavvurlar, hayaller, Don Kişotça emeller peşinde koşup kendini aldatmak ve aleladelerden başka hiçbir şey yapılmayan bu dünyada kendinin ve başkalarının fevkaladelikler yapacağını vehmetmekle mi geçecek?