Cadde boyunca yürümeye başladım ama nereye gideceğimi bilemiyordum. Her şey çok tanıdık ve bir o kadar da yabancıydı. Bir duvar gibi, ilk aşk acısı gibi, ansızın bir gariplik çöktü üstüme. Boğucuydu hava, çok boğucuydu, yaprak kımıldamıyordu. Daraldıkça daraldım.
Denize çıkan sokak, neredesin?
İnsanları çektikleri acılar da eğitemeyecekse başka ne eğitebilir ki? Ama en iyisi bunlardan artık daha fazla söz etmemek. Kimi zaman, geçmişi unutmak değil, ama artık ondan daha fazla söz etmemek gerekir.