Neden anneme, “Ben çok kötüyüm. Kendimi kötü hissediyorum. Belki de deliyim” dememiştim? Demiyordum! Birkaç dakika boyunca olanları düşündüm ve sonra hayatımın en büyük hatalarından birini yaptım.
Çömeldiğim yerden kalktım. Dükkânın vitrininde saçımı düzelttim ve gittim...
Artık tamamen delirmeye başladığımı ve ilk defa düşüncelerimin gerçekten kontrolden çıktığını hissettiğim anda, bir el sağ omzuma değdi. Büyük bir uykudan uyanmış gibi sıçrayarak döndüm. Elin sahibi annemdi. Gözlerimin büyük misketler kadar açılmış olduğunu tahmin edebiliyordum.