Geçen gece bütün vidalarımı itinayla söküp kendimi
açtım. Anatomik olarak kimseden bir farkım yokmuş,
ben de insanmışım. Bunu görmek büyük bir hayal
kırıklığı yaşamama neden oldu…
Ama aynı zamanda ahenksizliğin göbeğinde biçim, çirkinliğin ortasında güzellik, nefretin ortasında insan sevgisi - ölümü geçici olarak yenen ama uzun vadede hep yitiren bir sevgi- var.