zzeynepeer
@zbhe
instagram:zzeynepeer
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
𝒮𝑒𝓃 𝒷𝒶𝓀𝓂𝒶 𝒷𝓊 𝓀𝒶𝒹𝒶𝓇 𝒽ü𝓏ü𝓃𝓁ü ş𝑒𝓎𝓁𝑒𝓇 𝓎𝒶𝓏𝒹ığı𝓂𝒶 , 𝒷𝑒𝓃 ç𝑜𝓀 𝑔ü𝓁𝑒𝓇𝒾𝓂 . 𝒱𝑒 𝑔ü𝓁𝑒𝓇𝓀𝑒𝓃 𝒽𝒾ç 𝓀𝒾𝓂𝓈𝑒 𝓎𝒶𝓁𝒶𝓃 𝑜𝓁𝒹𝓊ğ𝓊𝓃𝓊 𝒶𝓃𝓁𝒶𝓂𝒶𝓏...
kimse bizi görmüyor diyerek başımızı önümüze eğmeyi bırakmamızın etrafımızda bakıp dünyayı izlememizin vakti gelmedi mi? kimse bizi görmüyorsa bile aynaya bakarak görebilirdik kendimizi, görmedik yapmadık . Çok kez dibe battık , biliyorum . Çok yenildik , yanıldık , yıkıldı , ve yıldırdık biliyorum . Tırmanmaya çalıştıkça düşürüldük, o dağın üzerinden yere , defalarca kafa üstü düştük gökyüzünden dünyaya ama hiçbir zaman dünyada hissetmedik . oysa gök yüzü de dünyaya dahildi... bilemedik Hiçbir zaman buraya ait , hep yabancı hissetik kendi hayatımızda . Bu dünyanın hiç bir yerinde evimizdeymişiz gibi hissetmedik . Çünkü biz kendimize yabancıydık aslında , kendi kendimizin evi olmalıyken kendi bedenimize birer misafir olmaktan öteye gidemedik . Hep bir gece daha kalıp gidicekmişiz gibi davrandık bedenlerimize . Bir ayağımız evimizdeyken ; bir ayağımız hep kapının dışındaydı . Gitmeye o kadar hazırdık ki hiç bir yer evimiz olmadı . Çünkü insan kalmaya karar verdiği eve ayakkabılarla girmezdi .ARTIK AYAKKABILARIMIZI ÇIKARMAMIZIN VE EVİMİZE GİRMEMİZİN VAKTİ GELMEDİ Mİ ?
Nasil bir duygudur bilir misin her gece sırf hayal kurmadan uyuyum diye sabahlara kadar uğraşacak bişey bulmak , arkadaşların arasında sözünün geçmemesi , eve gelince o baskı . ardında bırakmaya çalıştığın o anılar.
(Anonim)