Melek gibi bir insan sönüp gidiyor. Bizim ölçümüze göre onun yaşaması gerekiyordu değil mi? Yaşamalıydı, mutlu olmalıydı, buna layıktı; böyle düşünerek yanıp duruyoruz. Biz acaba onu sahibi kadar sevebilir miyiz diye düşünüyor muyuz? Onun mutluluğunun nerede olduğunu, onun sahibinden başka kim bilebilir?