Duru
@zdyondem
Kitabı okumaya ilk başladığımda dili biraz basit gelse de okudukça insan bu basitlikte bir güzellik buluyor bence. Hayatın içinden anlatıyor yazar. “Normal insanlar”ı anlatmadığı kesin, onu bir kararlaştırmak gerekir ama öte yandan da kimler bu normal insanlar? Dünya üzerinde normal insan var mıdır mesela?
Karakterler ilginç bir şekilde sevilesi. Genelde romantik kitaplarda çiftlerin birbirlerini yanlış anlamaları sinir krizi geçirmeme neden olur ama nedense bu kitapta bu durum beni rahatsız etmedi. Karakterlerin kişilikleriyle uyumlu olduğunu düşündüğüm için belki de, bilemiyorum.
Bana kalırsa aslında kitap herkesin içinde her şeyin barınabileceğini anlatıyor bir açıdan. Karakterler çok nazik olabiliyorlar ama çok bencil de olabiliyorlar. Birbirlerini kullanıp manipüle de edebiliyorlar, depresyondan çıkmaları için birbirlerine destek de olabiliyorlar. Dönüştükleri kişiden utanabiliyorlar, iyileşmek için çabalıyorlar ve bazen beceremiyorlar. Hepimizin zaman zaman yaşadığı duygular veyahut kendimizi içinde bulduğumuz durumlar…
Kitabın en sevdiğim yanı muhtemelen bana başka insanların düşüncelerine girdiğim hissini vermesiydi. Kitaplar bunu zaten yapar ama karakterler o kadar gerçekçi ve katmanlı ki cidden onların düşüncelerine girmişim, onların bakış açısından dünyayı görüyormuşum gibi hissetmeme yol açtı. İnsanın kendinden çok çok farklı insanların düşüncelerini okuyor gibi hissetmesi inanılmaz merak uyandırıcı bir şey.
Ben genel olarak kitabı beğendim. Zaten bitirmem 1 gün sürmüş, bu bile kendi başına bir şeyler anlatıyor diye düşünüyorum. Diğer yandan da herkesin beğeneceği bir kitap olacağını düşünmüyorum. Eğer benim gibi insan psikolojisini çözümlemeye çalışırken saatlerce vakit geçiriyor, kendinizce sosyal deneyler falan yapıyorsanız kitabı yalar yutarsınız
Reklam
“Tereyağı”na hakkını verinDuygu ve Düşünce
Kitabın puanlamasının 6.7 olduğunu gördüğümden beri dehşete düşmüş bir haldeyim, güzelliğini kelimelerle anlatabileceğime olan inancım pek olmasa da denemek zorunda hissediyorum.
Öncelikle kitabı satın alırken kriminal içerikli eğlenceli bir kitap okuyacağımı düşünüyordum. Özeti okuyan herkes bence böyle bir şey bekler ama ne kadar da yanılmışım! Kitabın ilk 100 sayfasını yedim yuttum desem yeridir (ah, o anlatılan yemekleri de yiyip yutabilseydim keşke). İnsan okurken kendi hayatını sorgulamaya başlıyor. Tabii bir kadın okuyucuyla bir erkek okuyucu da çok farklı bakacaktır kitapta anlatılanlara. Ben bir kadın olarak karnımdan yumruk yemiş -sürekli yemekten bahsediyorum…- gibi oldum diyebilirim. Hani bazı kitaplar resmen insana dadanır, yakasını bırakmaz, o kitaptan başka bir şey düşünemez olur ya insan… öyle bir durumdayım işte.
Kadınların toplumda yer kazanmak için yaptığı binbir fedakarlık mı dersiniz insan hayatının monotonluğu mu cinselliğin toplumda tabulaştırılması mı insan ilişkilerinin iyileştirici gücü mü ne ararsanız var kitapta. Birileri bu kitabı nasıl sevmez aklım hayalim almıyor gerçekten. Bir de bu konuların bir seri katilin üzerinden anlatılması, onu insanlaştırarak… Akıl tutulması resmen.
Yaş faktörü de bence kitabın felsefik katmanlarını anlamakta çok önemli. Yirmilerinde bir kadın olarak ben sadece en üstteki incecik katmanları fark edebildim, üstüne düşünebildim muhtemelen. Ona rağmen bu kadar etkilendim, siz düşünün. Kırk yaşımda bir daha okusam neler neler fark ederim acaba…
Anlayacağınız bu kitaba hakkının verildiğini düşünmüyorum. Bu puanı verenlerin kitabı anladığını da düşünmüyorum.
Ara ara insan inanılmaz derecede acıkıyor kitabı okurken, tek kötü yanı o diyebilirim ama ona da nazar boncuğu diyelim artık.
Bu kitabı zor zamanlar geçirirken tekrar tekrar okuyacağımı hissettim. Çok farklı konulara çok farklı açılardan bakmamı teşvik ederken bir yandan da insanlar olarak ne kadar aynı olduğumuzu fark ettirdi bana. Yani, inanılmaz derecede farklıyız ama bir o kadar da aynıyız. Özellikle hissettiğimiz duygular açısından böyle. Kitabın ilk kısımlarında bununla ilgili negatif duygularımızı yaşarken ne kadar yalnız ne kadar farklı -diğer hiçbir insan bu duyguyu anlayamazmış gibi- hissettiğimizi ama bunun tabii ki doğru olmadığını anlatan bir bölüm var. Beni çok etkiledi bu bölüm gerçekten. Bu okul yılında benim de böyle hissettiğim bir dönem olmuştu. Keşke o zaman elime geçseymiş bu kitap da okusaymışım. Yazar başta diyor, bu kitabı insanlara bir çözüm olmaktan ziyade onları anlayan birileri olduğunu bilmeleri için, yalnız olmadıklarını görmeleri için yazdığını söylüyor. Bence amacına ulaşmış:)
