Duru
@zdyondem
“Tereyağı”na hakkını verinDuygu ve Düşünce
Kitabın puanlamasının 6.7 olduğunu gördüğümden beri dehşete düşmüş bir haldeyim, güzelliğini kelimelerle anlatabileceğime olan inancım pek olmasa da denemek zorunda hissediyorum.
Öncelikle kitabı satın alırken kriminal içerikli eğlenceli bir kitap okuyacağımı düşünüyordum. Özeti okuyan herkes bence böyle bir şey bekler ama ne kadar da yanılmışım! Kitabın ilk 100 sayfasını yedim yuttum desem yeridir (ah, o anlatılan yemekleri de yiyip yutabilseydim keşke). İnsan okurken kendi hayatını sorgulamaya başlıyor. Tabii bir kadın okuyucuyla bir erkek okuyucu da çok farklı bakacaktır kitapta anlatılanlara. Ben bir kadın olarak karnımdan yumruk yemiş -sürekli yemekten bahsediyorum…- gibi oldum diyebilirim. Hani bazı kitaplar resmen insana dadanır, yakasını bırakmaz, o kitaptan başka bir şey düşünemez olur ya insan… öyle bir durumdayım işte.
Kadınların toplumda yer kazanmak için yaptığı binbir fedakarlık mı dersiniz insan hayatının monotonluğu mu cinselliğin toplumda tabulaştırılması mı insan ilişkilerinin iyileştirici gücü mü ne ararsanız var kitapta. Birileri bu kitabı nasıl sevmez aklım hayalim almıyor gerçekten. Bir de bu konuların bir seri katilin üzerinden anlatılması, onu insanlaştırarak… Akıl tutulması resmen.
Yaş faktörü de bence kitabın felsefik katmanlarını anlamakta çok önemli. Yirmilerinde bir kadın olarak ben sadece en üstteki incecik katmanları fark edebildim, üstüne düşünebildim muhtemelen. Ona rağmen bu kadar etkilendim, siz düşünün. Kırk yaşımda bir daha okusam neler neler fark ederim acaba…
Anlayacağınız bu kitaba hakkının verildiğini düşünmüyorum. Bu puanı verenlerin kitabı anladığını da düşünmüyorum.
Ara ara insan inanılmaz derecede acıkıyor kitabı okurken, tek kötü yanı o diyebilirim ama ona da nazar boncuğu diyelim artık.
Reklam
İyi hoş tabii de… Kaç kilo verirse versin, yine de geçer not alamayacağını Rika çoktan fark etmişti. Ne kadar güzelleşirsem güzelleşeyim, işimde ne kadar yüksek konuma gelirsem geleyim, hatta daha ileri gidip varsayayım ki evlenip çocuk bile doğurdum, bu toplum kadınlara öyle kolay kolay geçer not vermiyor. Şu anda bile standartlar yükselmeye devam ediyor, değerlendirme kriterleri gitgide keskinleşiyor. Ne kadar korksam da kaygılı olsam da, birilerinin bana gülüp gülmediğini görmek için defalarca arkama dönüp baksam da bu lüzumsuz yargılardan kurtulmak için kendimi olduğum gibi kabul etmekten başka çıkar yolum yok.
Umutlarını ve gerçek duygularını dile getirmeden karşındakinin senin uygun gördüğün şekilde davranması için onu manipüle etmek, asla kaybeden taraf olmamak için dikkat kesilip hamleyi hep karşı dakinden beklemek… Bunlar, Kajii ve kurbanlarının arasında olanlardan hiç farklı değil bence. Yokota Bey’in evinde geçirdiğim zamanda bunu çok iyi anladım. Kadınlara alışkın olmayan bir erkeğe, Kajii’ye bağlanacak türde bir erkeğe tepeden bakıyor, yemeğini pişirerek ve temizliğini yaparak onu kolayca etkilerim diye düşünüyordum, oysa bu yaptıklarım onu sadece ürküttü. Belki Ryo’yla yaşadıklarım da bununla aynıydı. Ryo’nun benim dilediğim gibi hareket etmesini sağlamaya o kadar odaklanmıştım ki işin aslı ben tam ters yöne doğru gidiyordum; onun gözlerine doğru dürüst bakıp da istediklerimi ona söylemediğimi fark ediyorum. Tüm benliğimle hep onun ilk adım atmasını bekliyordum. Birilerinin gözünde, aradıkları o prenses olmayı istiyordum. Kajii’nin bunu tespit etmesi beni çok utandırdı. Bir de üstüne üstlük, Yokota Bey gibi hoşlandığımı bile söyleyemeyeceğim biri tarafından reddedilince gururum tamamen yerle bir oldu. Çok aptallık ettim.
…

Hoş, ben kafamda ne kadar kurup dursam da bu insanlar kendi bildiğini okuyor. Madem öyle ben de dilediğimce davransam? …
Reklam