ZeyneßykrmkÜnlü
@zeeyy
Ev hanımı
Lise
Ankara
Konya
61 okur puanı
Mart 2015 tarihinde katıldı
"İyi ki vazgeçtim ben bugün. Bak, söyledikçe nasıl rahatlıyorum. Vaz-geç-tim. Olmayanla bitmeyen kavgamdan, olanı kaybetme korkumdan, sürekli oldurma kaygımdan vazgeçtim. Yeniden başlayabilmek için, yeni hayaller kurabilmek için, içimde farklı sesler duyabilmek için vazgeçtim. Çevreme başka insanlar eklensin diye, iyi gelmeyenler eksilsin diye, yeni sahneler izlensin diye vazgeçtim. Biraz kendimle dolayım, benim çocukla oturayım, hazır olunca yine yola koyulayım diye vazgeçtim. Sonu başından yazılmış ezber hayatım değişsin diye,"Bir küçücük aslancık"şarkısının mutsuz sonu gelmesin diye, sonum babama benzemesin diye vazgeçtim..."
"Umut, öyledir ya zaten. İnsanlar birbirine en çok acılarından tutunur. İnsan başkasının karanlığında kendi korkularını arar bulur. Onun dağında kendi uçurumuna kavuşursun. Onun kabuğunun altında kendi yaran var sanırsın. Onu iyileştirme umudunda kendi tedavin için umutlanırsın. Belki de aşk denilen şey tam böyledir."
"Sen sanki hep kendi yaralarına bağlanmış bir kabuktun. Kaldırımına ait olmayan bir taş gibiydin. Toprağı ile kavgalı bir ağaçtın. Kendi hapishanesine dikilmiş bir duvardın. İnsan böyle doğmaz ki! Bebekler ağlamamaya çalışmazlar. Çocuklar yarım gülmeyi bilmezler. Gençler heyecanlarını saklamazlar. Yetişkinler yetişkinliklerinden bu kadar yorulmazlar. Senin hikayen nerede kırıldı da bu kadar parçalandın? Nasıl bu kadar sustun? Nasıl bu kadar kabuğuna çekildin?"
"Gülerken gördüğümüz herkes mutlu değil. Kahkahalarının sesini açanlar acının sesini kısmaya çalışıyor olabilir. Neşe'nin maskesinin ardında yasın görünmeyen yüzü saklanıyor olabilir. Herkesin yazı kendine göre..."
"Hayatımı kabulleniyorum. Zorlanıyorum ama bu kabul içime işleyecek zamanla. Yeni doğmuş bir bebek değilim. Beni sevsinler diye kollarımı uzatmıyorum kimseye. Beni büyütsünler diye hayatıma teslim etmiyorum insanlara. İhtiyaçlarım karşılanmadığında bir köşede çaresiz beklemekten başka yollar deniyorum artık. Kendime şefkat vermezsem kimseden merhamet alamayacağını biliyorum. Kendini süper kahraman zanneden o çocuk değilim. Kendi acısıyla beslenen babamı kurtaramam. Annemin yarım kalan anılarını ona geri veremem. Hayatını yaşayamayanlara ölümsüzlük vaat edemem. Ölen arkadaşlarımı hayata geri döndüremem. Sıcak gülümsemelere, umutlu cümlelere aldanan o genç değilim artık. Saflığımı kaybedecek kadar ihanet gördüm. Pirüpak görünenlerin ruhundaki bataklığa düştüm. Hayal tacirlerinden aldıklarımla iflasın eşiğinden döndüm. Put gibi tapılanların, erdem abidesi sanılanların lekeli vicdanlarını tanıdım. Tüm bunların bana hissettirdiklerini hatırlıyorum. Öfkemi duyup anlıyorum. Korkumun başını okşuyorum. Utancımın elinden tutuyorum. Üzüntüme sıkıca sarılabiliyorum artık. Kırığımla döküğüm ile ulaştığım yetişkinliğime güveniyorum. Hayatımın sorumluluğunu alıyorum. Gerçek hayatı reddedip masallarla avunacak bir yılım daha yok benim."