“Can dostum, kesinlikle haklısın. Eğer köhnemiş insanoğlu -neden böyle olduklarını bir tek Tanrı bilir- ısrarla geçmiş acılarını hatırlamayacak olsa ve o anki sükûnete kendini bıraksa, o zaman çok daha az acı çekerdi.”
“Ne olduğunu bilmiyorum. Öyle mutsuzum ki, öyle kızgınım ki… ve sebebini bilmiyorum. Kilo alıyormuşum gibi geliyor. Kendimi şişman hissediyorum. Bir sürü şeyi içime atıyormuşum gibi geliyor ama nedir bilmiyorum.”
“Bir kadının yanan bir evde kalmasına yol açtıklarına göre, kitaplarda bir şeyler olmalı… hayal edemeyeceğimiz bir şeyler; orada bir şeyler olmalı. İnsan bir hiç uğruna kalmaz.”
“Gülümsemesinin donyağından bir deri, fazla uzun süre yanmış, çökmüş ve söndürülmüş düşsel bir mumun maddesi gibi kayıp gittiğini, eridiğini, katlanıp kendi içine göçtüğünü hissetti. Montag mutlu değildi. Mutlu değildi. Bu sözcükleri kendine söyledi bunun işin doğrusu olduğunu anladı. Mutluluğunu bir maske gibi takıyordu.”