kitapta ailesinin de yazılarını sıkça görüyoruz bu da onlardan biri
Günlerden 9 Temmuz galiba. Saat gecenin biri. Tüm duyguların tükendi mi yoksa çok mu yoğun, adlandıramıyor, çünkü hayatında hiç ölümü beklenenistim şu ana kadar. Ölüm bana hiç gelmez sanırdım, onu tanıyana dek.
Ama Azrail dadandı, gitmek bilmiyor. Birbiri ardına hızla gel gidiyor yakınıma. Ama böylesi korkulu bir bekleyişim hiç olmamıştı.
Eğer anneysen, bir an düşün, yavrunun başı üstünde dönüp dolaştığını, her saniye aldı mı canını diye nefesini yokladığını. Ağlamak ne güzelmiş meğer yasak olunca, anladım. Ağlamak bile yasak bana gözlerimin dolması bile yasak
Tek istediğim, sel gibi, çağlayan gibi, hiç kontrol etmeden boşalması gözlerinden yaşların. Kuru kuru, için için ağlamak çok acı veriyor.
Bazen kendimi ruhu alınmış mermer heykellere benzetiyorum vursalar, kurşunlasalar işlemeyecek bir heykele. Hareket ediyor, yaşmak için yiyor, konuşuyor, ama ruhu uzaktan kumandaya bağlı.
İnsan ne kadar yalnız, yaşamak ne çaresiz ve ne zavallı, kaderin ne oyun oynayacağını boyun bükmüş bekliyoruz, zaman ne gösterecek diye.
Keşke yukardan bakan heykelin ruhu da taş olsa ve acı çekmese acı çekmenin sonu yok, bundan daha acısı yok. Korkuyorum, çok korkuyorum, dua bile edemiyorum kabul olmazsa diye.
Bu kötü rüyadan kızımla beraber uyanmak istiyorum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Benim hayal kurmadığım an yoktur hemen hemen, sürekli hayaller kurar, anılarımı düşünürüm bazen de. Hayalsiz, anısız, güzel ama çok güzel günlerin geleceğini düşünmezsem, ailem haricinde her şey çok anlamsız, yaşamaya değmez görünürler gözüme.
Son Not
İster acıklı, ister mutlu, ister uzun, ister kısa... Film bitiyor bir gün. Olması gereken, olması gerektiği 'zaman'da oluyor... O 'an' 'ışık'lar yanıyor. Perdedeki görüntüler son'a eriyor. Seyrettiklerimiz hayal oluveriyor. 'Işık' ve 'ışıklar var, artık.