Zehra Abacılar
@zehrasya
Roman- şiir- deneme yazarı, Sınıf Öğretmeni
Bugünlerdeİnsan ve Duygular
"Bugünlerde, geçmişte yaşamış olduğum olayların benliğimde açmış olduğu yaraları yalnız başıma iyileştirmeye çalışırken buluyorum kendimi. Uğramış olduğum haksızlıklar ve insanlara olan kırgınlığım,birer cam kesiği gibi zihnimi paramparça ediyor.
Bugünlerde, güvenemiyorum kimselere. Sarsılan güvenimi iyileştiremiyorum. Artık pek çok şeyi derinlemesine inceliyor; bir adım atmadan önce, adım attıktan sonra yaşanabilecek tüm olasılıkları düşünüyorum.
Birçok şeyi biliyorum bugünlerde. Beni arayan bir insanın aslında sesimi duymak istemiyor olabileceğini, bana 'Nasılsın?' diye soran bir insanın kötü olmamla pek de ilgilenmeyebileceğini, bana zaman ayıran bir insanın benimle vakit geçirmekten zevk almaya da bileceğini iyi biliyorum artık.
İnsanların göründüğü gibi olmayabileceğini, söylenen cümlelerin ardında onlarca farklı anlam olabileceğini, beni iyi hissettirme ihtimali yüksek olan her bir kelimenin samimiyetten yoksun bir şekilde sarf edilebileceğini çok iyi biliyorum bugünlerde.
Ben bugünlerde çok şey biliyorum ve bu bilmelerimin beni yorgun düşürdüğünü hissediyorum. Umudumu tazelemek üzere uyuduğum her gecenin sabahına büyük bir umutsuzlukla uyanıyorum. Yalnız kalmaktan korkmuyor, kalabalıklar içerisinde boğuluyorum. Tam da bu hallerim ve geçmişteki benden uzaklaşmış olan yeni benliğim, beni fazlasıyla tedirgin ediyor. Bu duyguları bana hissettiren herkesten iğreniyorum. Bu insanların geçmişimde bir yerlerde yok olup gitmesini diliyorum. "
-ZehraA.
Yıkık bir binanın bodrum katındayım.
Boşlukta asılı kalmış düşüncelerim,
Zifiri karanlıkla bütünleşmiş benliğim,
Bir girdaba terk edildiğimi hatırlatıyor bedenim.
Tanrım, bu nasıl bir enkaz?
Her sokak çıkmaza gebe.
Yaşayacak mecalim yok.
Zaten gidecek yer desen, o da yok.
Sokaklar yara bere içinde.
Haneler inliyor.
Kaldırım çatlaklarından kanlar akıyor.
Caddeleri aydınlatan gülücükler,
Artık yeryüzünde yankılanmıyor.
Her yer zifiri karanlık.
Bu gece birileri göçüyor.
Kimseler bilmiyor,
Tabutlar ışık geçirmiyor.
ZehraA., Yarım Kalan
Freud muhteşem özetlemiş: “İnsanlar yavaş yavaş inanmamayı, güvenmemeyi, sevmemeyi, kronik şüpheci olmayı öğrenir. Bu gerçekleştiğinde, artık ne yazık ki çok geçtir. İnsanların tecrübe dediği şey budur. Kalbiyle bağlantısını kaybetmiş bir insana tecrübeli denir. ”
"Nefes alıyorum diye beni bir kefene sarıp gömmüyorlar.
Bu, yaşamadığım gerçeğini değiştirmez.
Yürüyorum diye 'toprağın bol olsun' demiyorlar.
Bu, benim öldüğüm gerçeğini değiştirmez.
Ağlıyorum diye arkamdan ağlamıyorlar.
Bu, benim ölümle kucaklaştığım gerçeğini değiştirmez.
Özlüyorum diye abarttığımı sanıyorlar.
Bu, kendimi geçmişte bıraktığım gerçeğini değiştirmez.
Yorgunum diye omzumu sıvazlıyorlar.
Bu, omzumdaki yükleri hafifletmez.
Şiir yazıyorum diye bitiyor sanıyorlar acılarım.
Ancak bu, benim son mısralarım olduğu gerçeğini değiştirmez. "
ZehraA., Son Mısra
"Tanrım; açılması mümkün olmayan kapıları açan, kapanması güç olan yaraları kapatan, zifiri karanlık bir geceyi aydınlık bir yarınla buluşturabilen yüce bir kudretin olduğundan şüphem yok. Bu çaresizlikle boğuşan ruhumu ferahlıkla buluştur. Güzel yarınlar bahşet."