Zehra YILDIZ KOÇ
@zehrayildizz
37 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Ölülerin ağırlaştığını okumuştum bir yerde. Diriler de hatıralar üst üste bindikçe yıllar içinde ağırlaşıyordu böyle. Hele benim gibi ölmeye gidenler, artları sıra bir günah panayırı gibi sürüyorlardı demek tangırdayan geçmişlerini. Ne çok gürültü var, ne meşakkatli şey taşıması insanın kendi kendini.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Aynı anda acıkmayan insanların aynı anda sofraya oturup aynı anda midelerini doldurmaya uğraşmasını çocukluğumdan beri manasız bulurum. Bir yanımla kalabalık sofraların curcunasına özenmiyor değilim ama öbür ve daha güçlü yanımlada yabani hayvanlar gibi ekmeğimi alıp bir köşeye gizlenmek, yiyeceksem tek başıma yemek, yemeyeceksem de işkembemin hesabını kimselere vermemek isterim.
Yürüyüşümün de yaşayışıma benzediğini, hayatta da, yolda da duyduğum ıstırabı başkalarına göstermekten çekindiğim için yeri geldiğinde üçe beşe katlamayı kabullendiğimi fark edince kendimi budala gibi hissettim.
Katı olan her şey buharlaşıyor, hayata tutunmak için inanmaya mecbur kaldığımız bütün yalanlar günü gelince açığa çıkıyor. Ve sonra biz ölmüyoruz. Daha kötü bir şey oluyor. Öğrendiklerimizle yaşamaya devam ediyoruz.
Bir süredir biz kendimle epey kalabalığız. İçime ne zaman baksam orada vıcır vıcır kurtçuklar gibi kaynaşan adamlarımı, kadınlarımı, hayvanlarımı, meleklerimi ve şeytanlarımı görüp hemen gözlerimi kaçırıyorum. Eskiden, parçalarımı ayrıştırıp önüme koyamayacak kadar yekpareyken, kendimi kolayca yok sayabiliyordum. Fakat bu delik deşik halimin üstesinden gelmekte zorlanıyorum.