Xwe nas kirin
Heta min ji xwe fam kir.
Min fam kir ku, kesî ji min fam nekir.
Min zahf xwast xwe bidim fam kirin.
Lê mêjî nehişt ziman werê rêkirin.
Bi navê modernîte yê mirov dûr ket ji taybetî.
Ne hat fam kirin hezkirina bi xwestekî.
Jîyan xweşe bi zelalî bê kesîtî.
Rih têre ji zêdeyîya însanetî.
Her çiqas zêdebe derdora te mirov.
Tu ehmeq dibe her wiha wekî hov.
Qet nebaşe dilê reş û firehî.
Te dûr dixe ji jîyana fîrdevsî.
Go tibêje kes bi menfaate dilreşe.
Ewê bêjin dilê te tarî û zikreşe.
Guh nede van gotina te ew rê dîtiye.
Bila ser wan tilîya wan bidin lîstiya.
Go nefs birçî be çav kore dil gore.
Jîyanê te bixe geh bi wî re bi vî re.
Bixwêne guhdar bike lê mêzêne.
Tu yê fam bikî kî başe kî rezîle.
Gotinê te yê tûj ên ewê dila bişikîne.
Bila zanibin dost tûj dibêçe û dişikîne.
Ji te fam bikin wî dilî naxin dibîrînê.
Ewê spas bikin ji bo gotin û rexnekirinê.
Lisedeyken bir Müzik öğretmenimiz vardı; sınıfa girince ortam değişirdi. Sesi sertti, bakışı keskin, dünyaya dair fikrini saklama gereği duymazdı. Daha ilk dersten neye tahammülü olup olmadığını anlardık. Müzik onun için notaydı, ama herkes bilirdi ki bazı seslere kulakları kapalıydı.
Bir gün derste Zelal şarkı söylemek istedi. Zelal’in sesi güzeldi, insanı durup dinleten türden. Söylediği şarkı Kürtçeydi. Daha iki satır geçmeden öğretmen elini kaldırdı, yüzü gerildi. Şarkıyı dinlemedi, sözlerini sormadı. “Kes” dedi, sonra da sınıfın ortasında, hiç tereddüt etmeden Zelal’i dışarı çıkardı. Gerekçe hazırdı: “Terör şarkısı.” Şarkının ne anlattığını bilmiyordu; bilmesi de gerekmiyordu zaten.
Biz itiraz ettik. Hep birlikte müdüre gittik, olanı anlattık. Ama orada da hikâye değişmedi. Öğretmenin sözü esas alındı, Zelal’in sesi susturuldu. Sonra işler iyice tuhaflaştı. Müzik öğretmeni derslere girmemeye başladı, yerini kimya öğretmeni aldı. Şarkının susturulduğu yerde müzik de bitti.
Bu olay küçük bir ilçede yaşandı; herkesin Kürt olduğu, ama Kürtçenin hâlâ fazlalık sayıldığı bir yerde. O gün anladım: Mesele müzik değildi, disiplin değildi. Mesele, bazı dillerin bu ülkede hâlâ “fazla” görülmesiydi. Zelal’in sesi değil, Kürtçe sınıftan atılmıştı.
1dolukafa
@Silvanya
·İlk ve ortaokul yıllarım aklıma geldi de… Bize zorla İstiklal Marşı, Gençliğe Hitabe, oyuncu yıl marşı falan ezberletirlerdi. İzmirli bir hoca vardı, çok milliyetçi, gözünü kırpmadan ezberletirdi. Ama eminim, kendi çocukları ya da çoğu Türk, bunları ezbere bilmezdi. Hatta Türk milliyetçisi diye gezinen bazı ırkçılar, bu marşları, hitabeleri çoğu zaman okumayı bile hatırlamaz.
Biz Kürt çocukları içinse bu bir tür dayatma, bir asimilasyon oyunuydu. Bizi kendi kültürümüzden, kendi kimliğimizden uzaklaştırıp, bir kinle büyütülmüş neslin parçası yapmaya çalıştılar. Bunun yanında okullarda gizli müfredat da işliyordu; ders kitapları, uygulamalar, ödevler… Hepsi birer görünmez ip gibi bizi tek tip milliyetçi bireylere dönüştürmeyi amaçlıyordu. Hâlâ aynı şey oluyor; okullarda Kürt çocuklarına “tek doğru milliyetçilik” dayatılıyor, ama bunu yapanların kendileri çoğu şeyi bilmiyor, sadece bir ideolojiye sarılmışlar.
Ama biz biliyoruz; ezbere öğretilen marşların, sloganların gerçek anlamı, insanın ruhunu değil, köklerini kısıtlamak. Ve işte biz, hâlâ o köklerimizi arıyoruz, hâlâ kim olduğumuzu hatırlıyoruz. Dayatmaya devam etsinler, biz hâlâ özgürlükle nefes alıyoruz ve hepte alacağız☀️
Roajava !
Divê bi zelalî û baş were fêmkirin ew kesên ku îro bêvila wan neşewite, dê kengî bêvil a wan bişewite?
Xemla buharê çem û gul û kanîne
Xemla dilê min rûyê delala Zîne
Ey av tu zelalî, ey bax tu tijî sosin û helalî
Lê bejna Zînê darçinara baxê buhişta şîne
Şirîn Zîna bejin buhara xemilî
Gava te awir berdane vî dilî
Ey av tu zelalî, ey bax tu tejî sosin û helalî
Lê bejna Zînê darçinara baxê buhişta şîne
